Kości

- Tak sobie myślę, czy serce musi być akurat w Krakowie? Przecież w Warszawie...

- Ależ księże biskupie, Kraków był rodzinnym miastem Ojca Świętego!

- Chyba nie Kraków, tylko Wadowice, więc może...

- Przestańcie! Już ustaliliśmy, że serce idzie do Krakowa. Ty możesz dostać... hm... Kość z palca wskazującego prawej ręki.

- Co?! Tylko jedną? Na taką dużą diecezję powinniśmy mieć przynajmniej kilka palców.

- O nie... Co najwyżej trzy. Księża biskupi się zgadzają...? Dobrze, więc proszę zanotować, że trzy kosteczki z dłoni Ojca Świętego zostają przyznane Warszawie.

- A co Gdańskiem?

- I Wrocławiem?

- A Poznań?!

- Proszę o spokój... Mam tu przygotowany plan. Po jednej kosteczce dla każdego arcybiskupstwa. Ponadto kilkadziesiąt kościołów w całym kraju otrzyma fragmenty szat liturgicznych... To chyba sprawiedliwe?

- A co z Jasną Górą?

- Hm... No właśnie... Ojcowie Paulini powiedzieli, że poniżej kości piszczelowej nie zejdą... Ale negocjujemy, może wezmą kość strzałkową...

- Już się trochę gubię w tych wszystkich kościach...

- Spodziewałem się tego, i przyniosłem rysunek... O proszę... To kość strzałkowa...

- Ta jest dalej bardzo duża... O, a ta? Kość...śródstopia.

- Och, nie przesadzajmy. Pamiętajmy o nadzwyczajnym znaczeniu Jasnej Góry zarówno dla narodu, jak i samego Ojca Świętego. Z pewnością cieszyłby się wiedząc, jak wiele go spocznie pod okiem Czarnej Madonny.

- Łagiewniki też były ważne!

- No i będą miały serce!

- Pax, pax!!! Księża biskupi, nie kłóćmy się w tej doniosłej chwili. Ojca Świętego wystarczy dla wszystkich!