Świetny pomysł na powieść o historii alternatywnej przedstawił red. Bronisław Wildstein. Jednak agenturalne życie polityczne było odrobinę szybsze i już wcześniej wprowadziło stosowne korekty do historii III Rzeczpospolitej.
Bo dla obecnie miłościwie panującego rządu unii tuskowatych, nie było sowieckiego imperium zła, nie było eSBeckiej agentury, tak samo jak nie było i postkomunistycznej oligarchii, czy mafii przywłaszczającej sobie wzorem PZPR monopol na rządzenie i wynikające z tego profity — zarówno w sferze materialnej, jak i wszelkich innych. Wszystko to zapadło w miłościwą nicość...
W wydanej w 2005 roku książce „Długi cień PRL-u, czyli dekomunizacja której nie było“* red. Wildstein napisał:
„Postpeerelowska koalicja 1993-97 ukształtowała państwo, które w wielu sferach dziedziczyło kompetencje swojego totalitarnego poprzednika. Nie zostały ograniczone i sprecyzowane zadania administracji. W warunkach demokracji państwo ogarniające niemal całość życia społecznego, a więc siłą rzeczy amorficzne, musi być nieudolne i nie jest w stanie spełniać swoich elementarnych funkcji. Równocześnie w dużym stopniu krępuje ono i uniemożliwia aktywność obywatelską. Działa na zasadzie mediacji pomiędzy poszczególnymi grupami wpływu, które zaciekle walczą o swój partykularny interes.“
Red. Wildstein pisał w tej książce także o pogłębieniu negatywnych tendencji, które były konsekwencjami „zaniechań, błedów oraz świadomej polityki twórców III Rzeczpospolitej“, a które „określiły kształt postkomunistycznego państwa“. Była to m.in. „pokrywa etatyzmu i ograniczenia“ niesione przez układ oligarchiczny, które spowodowały także wytracenie przez Polaków energii i przedsiębiorczości. Czyli, znów jak w komuniźmie, błędy i zaniechania prowadzące do nicości...
W przeszłości, jakiekolwiek rozliczenia z komunistami, esbowcami oraz inymi wykonawcami zleceń przekazywanych z sowieckiego imperium zła — zostały umiejętnie blokowane przez zwolenników pięknych haseł „wyboru przyszłości“, zapomienia, wybaczenia i miłosierdzia. Teraz, rządy miłości tuskopodobnych przywróciły do pełni jaśniepańskich łask te wszystkie tak miłe i dobre, a wreszcie także i korzystne dla układu oligarchicznego cechy — czyli praktycznie będziemy dalej relatywizować zło komunizmu i PRL-u. A przygarnięty pod opiekuńcze skrzydła oraz ogarnięty wszechwładną tuskowatą miłością agenturalny układ oligarchiczy od dawna z zapałem walczy o swoje partykularne interesy, nie zważając już na nic.
Odgadując intencje autora — do czego w swojej notce zaprasza — można chyba powiedzieć, że powieść opisuje Dolinę nicości III Rzeczpospolitej. Dolinę, która od początku miała zdolnych do dokonywania wszelkich partykularnych interesów projektantów, reżyserów i wykonawców. A od jakiegoś czasu, dzięki propagadzie miłości unii tuskowatych, codziennie jesteśmy informowani, że wszelkie przeszkody do rozwoju krainy nicości usunięto. I że zwłaszcza powinniśmy wiedzieć, iż „Nie było afery Rywina [ani żadnych innych afer — przyp. mój], więc III RP może rozwijać się bez przeszkód.“
The King is dead. Long live the King! Of course, the new king tuskowatych w Dolinie nicości.
_____
* Bronisław Wildstein, „Długi cień PRL-u, czyli dekomunizacja której nie było“. Arcana, Kraków 2005, s. 8.
Bo dla obecnie miłościwie panującego rządu unii tuskowatych, nie było sowieckiego imperium zła, nie było eSBeckiej agentury, tak samo jak nie było i postkomunistycznej oligarchii, czy mafii przywłaszczającej sobie wzorem PZPR monopol na rządzenie i wynikające z tego profity — zarówno w sferze materialnej, jak i wszelkich innych. Wszystko to zapadło w miłościwą nicość...
W wydanej w 2005 roku książce „Długi cień PRL-u, czyli dekomunizacja której nie było“* red. Wildstein napisał:
„Postpeerelowska koalicja 1993-97 ukształtowała państwo, które w wielu sferach dziedziczyło kompetencje swojego totalitarnego poprzednika. Nie zostały ograniczone i sprecyzowane zadania administracji. W warunkach demokracji państwo ogarniające niemal całość życia społecznego, a więc siłą rzeczy amorficzne, musi być nieudolne i nie jest w stanie spełniać swoich elementarnych funkcji. Równocześnie w dużym stopniu krępuje ono i uniemożliwia aktywność obywatelską. Działa na zasadzie mediacji pomiędzy poszczególnymi grupami wpływu, które zaciekle walczą o swój partykularny interes.“
Red. Wildstein pisał w tej książce także o pogłębieniu negatywnych tendencji, które były konsekwencjami „zaniechań, błedów oraz świadomej polityki twórców III Rzeczpospolitej“, a które „określiły kształt postkomunistycznego państwa“. Była to m.in. „pokrywa etatyzmu i ograniczenia“ niesione przez układ oligarchiczny, które spowodowały także wytracenie przez Polaków energii i przedsiębiorczości. Czyli, znów jak w komuniźmie, błędy i zaniechania prowadzące do nicości...
W przeszłości, jakiekolwiek rozliczenia z komunistami, esbowcami oraz inymi wykonawcami zleceń przekazywanych z sowieckiego imperium zła — zostały umiejętnie blokowane przez zwolenników pięknych haseł „wyboru przyszłości“, zapomienia, wybaczenia i miłosierdzia. Teraz, rządy miłości tuskopodobnych przywróciły do pełni jaśniepańskich łask te wszystkie tak miłe i dobre, a wreszcie także i korzystne dla układu oligarchicznego cechy — czyli praktycznie będziemy dalej relatywizować zło komunizmu i PRL-u. A przygarnięty pod opiekuńcze skrzydła oraz ogarnięty wszechwładną tuskowatą miłością agenturalny układ oligarchiczy od dawna z zapałem walczy o swoje partykularne interesy, nie zważając już na nic.
Odgadując intencje autora — do czego w swojej notce zaprasza — można chyba powiedzieć, że powieść opisuje Dolinę nicości III Rzeczpospolitej. Dolinę, która od początku miała zdolnych do dokonywania wszelkich partykularnych interesów projektantów, reżyserów i wykonawców. A od jakiegoś czasu, dzięki propagadzie miłości unii tuskowatych, codziennie jesteśmy informowani, że wszelkie przeszkody do rozwoju krainy nicości usunięto. I że zwłaszcza powinniśmy wiedzieć, iż „Nie było afery Rywina [ani żadnych innych afer — przyp. mój], więc III RP może rozwijać się bez przeszkód.“
The King is dead. Long live the King! Of course, the new king tuskowatych w Dolinie nicości.
_____
* Bronisław Wildstein, „Długi cień PRL-u, czyli dekomunizacja której nie było“. Arcana, Kraków 2005, s. 8.
Komentarze
Pokaż komentarze (3)