Wirtualna parada

Kreml jest zamyślony i zagubiony. Nie wie, czy organizować paradę na żywo 9 maja, czy nie organizować. Jest jasne, że samo słowo „zwycięstwo” w piątym roku śmiercionośnej i haniebnej dla Rosji wojny z Ukrainą brzmi paskudnie. Ale oprócz tego działa tu odruch warunkowy u ludności, odruch 9 maja, który działa, ale wymaga narkotycznego bodźca w postaci parady. Nawet jeśli wprawia to nieprzyjemne myśli w ruch. Dziwne to, bo teraz sztuczna inteligencja maluje wszelkie obrazy i klipy. A dla motłochu jest w rzeczywistości obojętne, czy to miało miejsce jako to, co nazywane jest „na żywo”, czy też nie miało. Dla niego ważne jest to, co ogląda w telewizji, możliwość ubzdryngolić się, potwerkować w rytm piosenki o Dniu Zwycięstwa, stuknąć szklanką o ekran, na którym widać orków maszerujących w kolumnach, powyć trochę i wytrzeć łezkę wzruszenia. Ale już od dawna jest to religią, która nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Istotny jest tu rytuał oglądania, schlać się z okazji parady, westchnąć, zachłysnąć się wielkością swojego udziału w tej wielkości. Wszystko inne nie interesuje rosyjskiego plebsu. Zgadza się on na oszustwo pod warunkiem, że zostanie ono wykonane przynajmniej na trójkę. Motłoch dopisze sobie pozostałe stopnie przy pomocy szklanek. (Aleksander Glebowicz Niewzorow)