Wiele znakomitych tekstów przeczytałem już o Powstaniu Warszawskim, wiele wspaniałych opracowań, wiele emocjonalnych etiud powstańczych. Wyrosła także ogromna polemika między blogerami, historykami, uczestnikami Powstania. Kłótnia dość małostkowa, bo polemizuje się o to, czy Powstanie wygrało, czy przegrało; czy było potrzebne czy też nie. Wielu się głowiło, ale odpowiedzią i najlepszą podporą tezy jest liczba tych, którzy teraz się kłócą, liczba tekstów poświęconych powstaniu.
Powstanie nie miało szans na sukces, powstańcy o tym wiedzieli. Porównanie sił jakimi dysponowały obie strony, było najlepszym tego dowodem. Nikt chyba nie sądził, że Rosjanie, bracia Rosjanie pomogą i nie pomogli. Anglicy się odsunęli, nie pomógł nikt. Powstanie upadło, choć dzielnie się broniło, Hitler nakazał w przypływie złości zrównać miasto z ziemią. I tak zrobiono. Może zabrzmi to absurdalnie, ale mimo, że Powstanie przegrało, to wygrało. Więc nie można nazwać Powstania Warszawskiego „narodową katastrofą”, bo nią jest obecny rząd, katastrofa smoleńska i posmoleńska, to, że państwo nie działa, że brak nam suwerenności. To jest prawdziwą narodową katastrofą, a nie to, że grupa Polaków w obronie ojczyzny, ruszyła do boju. Kto jak kto, ale szef MSZ powinien polskością i wiedzą historyczną zionąć na kilometry, by emanować i epatować nią za granicą. Minister może czegoś nie wiedzieć, ale nie powinien być głupi.
Zgodzę się z blogerem Witkiem, że powstanie wygrało, bo „osiągnęło wszystkie swoje możliwedo osiągnięcia cele : pokazało kto jest wrogiem (od 1944 r. wiadomo bez złudzeń), a kto przyjacielem (= nikt, nawet Węgrzy nie pomogli),dało dowód nam i wrogom, że jesteśmy zdolni do (skutecznego) szaleństwa w ostateczności, co dało nam siłę i poczucie wartości, jesteśmy Wielcy! Choćby w szaleństwie… a zarazem przestrogę , aby nie iść tą drogą, drogą iluzyjnych sojuszy i nadziei na pomoc skądkolwiek... (jakże pomogło w 1956 i 1980 r. !), wrogom – przyszłym, również przestrogę - że jeśli posuną się do ostateczności, to będziemy palić ich czołgi jak w '44 r. niemieckie pancery! (jakże pomogło w 1956 i 1980-81 r.)”
To wszystko prawda, ale najlepszym przykładem tego, że Powstanie Warszawskie wygrało jest polemika na jego temat.
Co roku mamy do czynienia z dyskusją na temat Powstania, wciąż rozpatruje się jego sens i efekty. Co roku, kieruje się uwagę na historię Polski, na jej dzieje, na dzieje powstańców. Nagle patriotyzm staje się wartością, a nie staromodnym gadaniem. Nagle Polskość objawia się we wszystkich, wszyscy stają się Warszawiakami (prócz Sikorskiego). I właśnie to jest największy sukces powstańców, że dzięki ich straceńczemu czynowi, co roku wszyscy łączą się w spójny polski naród. Nie tylko pokaz polskości w tamtych czasach, nie tylko zjednoczenie narodowe w trakcie II wojny światowej. Nie tylko o to im chodziło.
Powstańcy zduszeni i bezradni, zmęczeni terrorem, nie mogli już dłużej milczeć, pokazali siłę podziemnej Polski, pokazali światu, że jeszcze Polska nie zginęła. Właśnie to jest sukcesem powstańców, to, że rozpętali w Polakach chęć poznania historii, że rozbudzili w nich Polskość, patriotyzm. Jak, o dziwo, dobrze powiedział Bronisław Komorowski – to dzięki powstańcom między innymi powstała „Solidarność” i to oni dawali siłę do walki z komunizmem. A teraz to ci sami powstańcy pobudzają w czasach potwornej globalizacji, naszą narodowość i to ich ruch generuje w Polakach siłę do jednoczenia się i zwraca uwagę na historię Polski, na patriotyzm. To te wszystkie teksty, i opracowania, te wszystkie polemiki i te wszystkie uroczystości są największym sukcesem powstańców. To MY jesteśmy efektem powstania, to MY jesteśmy jego owocem.
„Prawdą jest, że Niemcy już nigdy nie zdobędą Warszawy. (…)Te słowa wysłane z Warszawy ostatnim tchem konającego miasta [1 X] przejdą do polskiego katechizmu narodowego.”– oświadczenie premiera Mikołajczyka, 4 października 1944r.
Komentarze
Pokaż komentarze (16)