"Umrzeć ile konieczne, nie przebrawszy miary..."

Odeszła z naszego świata Wielka Poetka.
Odeszła po długim i wypełnionym treścią życiu.
Cicho, we śnie, otoczona ciepłem ludzi Jej życzliwych.
Jeżeli o jakiejkolwiek śmierci można mówić, że jest "dobra" - to właśnie o takiej...

Wisława Szymborska była nie tylko wrażliwą poetką, ale także mądrym, przyjaźnie nastawionym do bliźnich Człowiekiem.

Nie obnosiła się ze swoją prywatnością - mawiała, że życie nie jest na sprzedaż.
Unikała publicznych wystąpień - wszystko, co przeżywała, możemy znaleźć w Jej wierszach. Ciepłych, lirycznych, refleksyjnych, doprawionych humorem i subtelną ironią; oszczędnych w formie, ale przebogatych w treści.
Umiała finezyjnie określić to, co w ludzkiej egzystencji jest najbardziej istotne.

Pozostała Jej twórczość - znana i doceniana w wielu krajach. Tłumaczona na ponad 40 języków - m.in. na angielski, francuski, niemiecki, holenderski, czeski, słowacki, szwedzki,hiszpański,bułgarski, albański i chiński...

Poetkę uhonorowano wieloma nagrodami: w 1991 r. - Nagroda Goethego, później - Nagroda Herdera. W 1996 r. - Nagroda Nobla (z uzasadnieniem: "za poezję, która z ironiczną precyzją odsłania prawa biologii i działania historii we fragmentach ludzkiej rzeczywistości"); w 2011 - Order Orła Białego.

O własnej śmierci pisała tak:

Nagrobek - Wisława Szymborska

Tu leży staroświecka jak przecinek
autorka paru wierszy. Wieczny odpoczynek
raczyła dać jej ziemia, pomimo że trup
nie należał do żadnej z literackich grup.
Ale też nic lepszego nie ma na mogile
oprócz tej rymowanki, łopianu i sowy.
Przechodniu, wyjmij z teczki mózg elektronowy
i nad losem Szymborskiej podumaj przez chwilę.

W miejscu wierszy, których już nie napisze, pozostanie luka...