Wierszem...

                                                mówimy miłość
                                                i dzikim tabunem
                                                tratujemy rabaty
                                                rzadkiego szczęścia

                                                mówimy braterstwo
                                                i chciwie nurzamy dłonie
                                                we krwi szeroko płynącej
                                                z rozpłatanych narodów

                                                chodzi między nami
                                                czarny serafin
                                                i słowa czułe zamienia
                                                w rwące granaty pocisków

                                                chodzi między nami
                                                posępny anioł niebo
                                                przekreśla krzyżem kraty
                                                wyciągnięte ku sobie dłonie
                                                spowija drutem kolczastym

                                                mówimy miłość
                                                braterstwo pokój
                                                w strzaskanych ogrodach ruin
                                                hodując trujące chwasty

                                               a słowa nam bledną na wargach
                                               i łzy pękają z hukiem

                                        /Zygmunt Ławrynowicz - "Mówimy miłość"/