Ballady bezbożne

                                         Na brednię naszą i na naszą nędzę
                                         Na zatwardziałość w naszym szaleństwie

                                         I na naszego głodu głośny krzyk
                                         Na dom nasz który opuściły sny

                                         Na naszą mowę wielce bełkotliwą
                                         Na rozpaczliwie niedorzeczną miłość

                                         I na znikomość wszelkich naszych prac
                                         Na koszmar nocy i na bezsens dnia

                                         Na naszych mistrzów bezradnych i smutnych
                                         Oraz na sędziów ponuro okrutnych

                                         Na biedne matki dogorywające
                                         Przez nasze winy chcące i niechcące

                                         Na nasze serca obrzękłe wątroby
                                         Na nasze wargi popękane szorstkie

                                         Na roztrzęsione fatalnie ręce
                                         Oraz na mózgi w daremnej męce

                                         I na te płuca co bez powietrza
                                         Na strach bezsenny na koszmarny zegar

                                         Na wszystko co jest udziałem naszym
                                         Błagamy wzgląd mniej ironiczna Pani

                                          /"Modlitwa bohaterów" - Rafał Wojaczek/