Wierszem...

                                  cyfry, cyfry, cyfry.
                                  znaki, punkty, krzywe, parabole, wykres ekg.

                                  nieznajomy, który odzywa się do mnie przez
                                  telefon przemilczeń, twierdzi, że symbole są.
                                  najważniejsze.
                                  uwalniam się od nich
                                  i wlokę
                                  za sobą. za włosy, za odwłok, za ostatnie pieniądze.
                                  tamten ktoś jest znakiem, który boli, który to
                                  ruje sobie drogę na łączach mego biednego mózgu,
                                  który jest stymulatorem życia i stymulatorem
                                  śmierci. jest
                                  we mnie.
                                  moje dziecko, które rośnie, by móc mnie zabić.

                                  to proste.

                             /Jacek Olszewski, *** ("Szkic do portretu dziecka epoki")/