Podnoszę do ust szklankę

Podnoszę do ust szklankę i w tej samej sekundzie

Myślę o kilku rzeczach naraz.

Nim przełknę herbatę zadam pytanie

O wszystko, czego się obawiam.

O słuszność każdej decyzji,

O los, przeznaczenie,

O następną chwilę, która jest przede mną,

O to czy dobrze zrobiłem, że,

A jeśli nie, to jak postąpiłem, skoro jednak źle.

Pyszna ta herbata, krystalicznie czysta woda,

Upajam się jej smakiem, tylko szkoda,

Że ciągle myślę, a z każdą kolejną chwilą w umyśle

Pojawia się nowa wątpliwość i jakaś taka dziwna chciwość.

Chcę zyskać pewność, nie wątpić i nie mieć wątpliwości,

Staję się chciwy na szczęście, żądam go więcej i więcej.

Odrzucam obawy, odrzucam lęki, rozterki.

Odganiam od siebie wszystkie te smutne zagadki,

Których i tak nie zdołam rozgryźć,

Spieszy mi się coraz bardziej, przyspieszam.

Dopijam herbatę i wierzę, że czas pozwoli mi kiedyś zwolnić,

Choćby raz i że to tempo szalone, sobie narzucone

Wytrzymam, przejdę przez wszystkie sprawy

A na koniec, gdy dogonię spokój, tak trochę dla zabawy

Wspomnę sobie tę szklankę z herbatą i te pytania,

które mnie gnębiły, a które gnębić przestały.

Niezmącone niczym myśli będą biegać swobodnie

Po wygodnych zakątkach mojej głowy

I znów jakiś pomysł nowy zajmie najlepsze w niej miejsce,

Ku uciesze serca, tylko kiedy to będzie?

Mam nadzieję, że szybko, bo herbata już stygnie, już zimna.