Solidarność

Razem czy osobno – każdy, kto trzyma z Tuskiem, za chwilę będzie miał przeciwko sobie dwie trzecie społeczeństwa. Te sondaże, które dzisiaj są dla niego fatalne, to i tak szczyt optymizmu. Ludzie boją się ujawniać swoje poglądy i często nie przyznają się do tego, że głosują przeciw Tuskowi. Czy na jednej liście, czy na kilku – Tusk przegra z kretesem. Nic też dziwnego, że rząd używa wszystkich narzędzi do dezintegracji opozycji.

Kuszenie jednych i szkalowanie oraz rozbijanie drugich, pełna inwigilacja, zatrzymania, nękanie wezwaniami na policję czy do prokuratury, zastraszanie więzieniem – to tylko część tego arsenału. Największymi sojusznikami reżimów są atomizacja i skłócenie przeciwników. Największym wrogiem – solidarność. Nie chodzi o to, by ludzie się nie różnili. Chodzi o to, żeby różniąc się, potrafili walczyć o wspólne cele.

Tusk stracił poparcie większości Polaków. Jednak to, co mu się udało, to podział prawicy. Z zupełnie dla mnie niezrozumiałych powodów, gdy PiS znowu mógł zacząć marzyć o samodzielnych rządach, doszło do jego podziału. Jak to przy rozwodach – nigdy nie jest winna tylko jedna strona. Ale wyborców nie musi interesować, kto jest winny. Interesuje ich efekt. Jeżeli jedni mają 5 proc., a drudzy 20 proc., to jest oczywiste, że ci drudzy mają dużo większe szanse na wygraną.

Problem w tym, że nawet jeśli ci mniejsi przekroczą próg wyborczy, to system liczenia głosów skazuje prawą stronę na utratę kilkunastu mandatów. Od tego może zależeć przejęcie władzy. W obecnej sytuacji, kiedy zagrożona jest niepodległość Polski, powinna się zjednoczyć cała prawica. Jeżeli do tego nie dojdzie, musimy głosować na największego. Nie ma znaczenia, czy to sprawiedliwe, czy nie. Sprawiedliwym trzeba być wobec narodowej wspólnoty.

Ostatnio powodem ataku na Telewizję Republika, relacjonującą całą dobę protesty w obronie Trybunału Konstytucyjnego, są piosenki. Piosenki towarzyszyły naszym żołnierzom, powstańcom, studentom i robotnikom podczas strajków. Były odzwierciedleniem czasów i zapisem emocji. Mobilizują, cieszą i łączą. Jeśli ktoś chce rozbijać i niszczyć, to raczej woli ponuractwo i ciszę. Ten protest ma już swoje pieśni: „Nie oddamy Polski” czy „Byle nie Tusk”. Wracają też pieśni z poprzednich protestów. Walczymy, a raźniej jest ze śpiewem na ustach. Jak to w Polsce. 

Gazeta Polska nr. 46; 10.11.2026.