Spiderman. Syndrom Kononowicza.

Gwiazda ostanich wyborow samorzadowych, pan Kononowicz politykiem nie jest, choc ma jedna ceche wlasciwa temu prozniaczemu pomiotowi. Umie plesc od rzeczy nawet na trzezwo. Od politykow odroznia go autentycznosc i szczerosc. 

Nasi „profesjonalni“ politycy, zarowno ci u koryta jak i ci bedacy chwilowo po opozycyjnej stronie chlewu, podswiadomie staraja sie wzorowac na panu Kononowiczu, probujac przelicytowac absurdalny program „zlikwidowania wszystkiego“ skonstruowany w umysle sympatycznego poniekad czlowieka z Podlasia. 

Najpierw byla euforia po otrzymaniu prawa do organizacji Euro 2012 i niekonczace sie bajania z krainy tysiaca stadionow i jednej dziurawej autostrady. Nastepnie ministerialny walec bezlitosnie rozjechal podejzewanego o sklonnosci homoseksualne Tinky Winkiego, wstrzasajac przy tym polskim rynkiem zabawkarskim (tajemnica poliszynela jest fakt, ze byl to sPiSek uknuty przez Spidermana i Atomowki). Na Tinki Winkim wykonano wyrok smierci bez sadu, na podstawie samego oskarzenia (co pan na to panie min. Ziobro?), Potem minister Giertych postawil sobie za punkt honoru aby krwawy, martyrologiczno – patriotyczny kanon lektur uczynic jeszcze bardziej posepnym i niestrawnym dla mlodziezy spod znaku SMSa i mp3. Na koniec bracia Kaczynscy razem z pania Fotyga otworzyli spolke z ograniczona poczytalnoscia do handlowania martwymi duszami na rynku unijnym.