Bóg, który zawiódł

Miałem okazję zapoznać się z książką "Demokracja, bóg który zawiódł" Hansa Hermana Hoppe. Choć nie jest ona łatwa w lekturze - autor jest ekonomistą i dominują argumenty zaczerpnięte z tej dziedziny nauki - to jest fascynująca i odkrywcza. Hoppe jest tak radykalnym libertarianinem, że opowiada się nawet za prywatną własnością władzy - czyli za monarchią i z tej perspektywy krytykuje demokrację. Nie jest jednak rojalistą - doskonale zdaje sobie sprawę, że niemożliwy jest powrót do starego porządku. Argumenty są czysto rozumowe: w monarchii władca nie miał interesu w podatkowe eksploatacji poddanych, demokracją wręcz z definicji ją zakłada. W monarchii wojny były prywatnymi konfliktami władców, demokracja to ustrój wojen masowych - jak wojna secesyjna zakończona utratą przez Konfederację niepodległości czy I wojna światowa, która doprowadziła do upadku Starej Europy. Demokracja prowadzi więc do procesów decywilizacyjnych.

Hoppe jest też szermierzem prawa do secesji, wykazując przy tym dużo sympatii dla tradycji Południa. HHH jest libertarianinem bardzo konserwatywnym. Uważa, że prawdziwy libertarianin powinien być konserwatystą, a prawdziwy konserwatysta libertarianinem. Krytykuje amerykańskich libertarian za ich permisywizm. Suchej nitki nie zostawia również na amerykańskich konserwatystach, będących w istocie socjaldemokratami, jak i paleokonserwatystów od Buchanana, konserwatywnych społecznie, ale usprawiedliwiających socjalistyczne rozwiązania gospodarcze - ot, odpowiednio PO i PiS. Jednocześnie Hoppe pozostaje anarchokapitalistą - krytykuje klasycznych liberałów za to, że w ogóle usprawiedliwiają istnienie państwa; jest też pierwszym myślicielem, który przekonał do mnie do koncepcji prywatnej produkcji bezpieczeństwa.

Do amerykańskiej tradycji politycznej ma HHH sceptyczny stosunek - jest przeciwnikiem Konstytucji, znacznie bardziej odpowiada mu ustrój ustanowiony przez poprzedzające ją Artykuły Konfederacji.