Zagrożenie dla nadzwyczajnej kasty

Oburzenie wśród przedstawicieli nadzwyczajnej kasty wywołuje projekt reformy sądownictwa, który konsekwentnie w sorosowskich mediach nazywany jest próbą upolitycznienia sądownictwa. Próba naprawy systemu sprzyjającemu demoralizacji, nepotyzmowi i kolesiostwu budzi taki sam sprzeciw, jak reforma edukacji. Nic w tym specjalni dziwnego, jeśli uświadomić sobie, że najgłośniej protestujący służą interesom tym, dla których starannie wyedukowane społeczeństwo byłoby takim samym wrzodem na tylnej części ciała jak wolne od korupcji sądownictwo. To ostatnie zresztą jest szczególnie groźne, wobec wszelkich grzeszków, jakie mają na sumieniu beneficjenci tenkraju. Utrata możliwości zatelefonowania do kogo trzeba, żeby ukręcił łeb czemu trzeba okazać się może niepowetowana.

Iście kabaretowe są wystąpienia takich apologetów obecnego status quo, jak sędzia Żurek, który po ujawnieniu w mediach alimentacyjnych awantur z własnymi córkami, powinien się schować ze wstydu w mysią dziurę, zamiast uczestniczyć w publicznej debacie. Nie mam pojęcia, co skłania bojowników o miejsce przy korytku do firmowania swoich roszczeń takimi personami i czynienia z nich frontmanów. Na szczęście to nie mój problem.

Nie przedłużając już wstępnego komentarza, prezentuję poniżej założenia reformy sądownictwa i konia z rzędem temu, który wskaże mi, w którym to miejscu mają one służyć upolitycznieniu tego wymiaru władzy:

• połączenie najmniejszych wydziałów sądowych, a wraz z nimi stanowisk przewodniczących wydziałów i ich zastępców, obarczanych niepotrzebnymi administracyjnymi obowiązkami;
• ograniczenie liczby sędziów wizytatorów, zajmujących się wyłącznie kontrolą sądów i skierowanie ich do orzekania;
• wprowadzenie elektronicznego systemu ewidencji pracy sędziów, który ograniczy biurokrację, a jednocześnie pozwoli na równomierne obciążenie pracą sędziów w całym kraju; rozwiązanie jest nowocześniejszą wersją systemu PEBB§Y, który z powodzeniem funkcjonuje od 2005 roku w Niemczech;
• ustanowienie zasady niezmienności składu – raz wylosowany skład sądu nie powinien ulegać zmianie do zakończenia sprawy; dziś w wielu sądach nowemu sędziemu w wydziale przydziela się sprawy już rozpoczęte przez innych sędziów – ze szkodą dla sprawności postępowania;
• wprowadzenie finansowych sankcji za świadome i celowe przeciąganie procesu przez strony;
• sprzyjanie zawieraniu ugód w postępowaniach sądowych - ma je ułatwić przyznanie sędziemu prawa do zapoznawania stron ze stanem procesu i sposobami jego zakończenia, bez narażania się na ryzyko wyłączenia sędziego ze sprawy;
• odciążenie sądów od obowiązków związanych z egzekucją należności zasądzonych na rzecz Skarbu Państwa; mają się tym zajmować organy skarbowe, które już realizują podobne zadania;
• zwiększenie uprawnień kuratorów zawodowych i odbiurokratyzowanie ich pracy, tak aby mogli poświęcać więcej czasu na realną pomoc podopiecznym, bez zbytecznego angażowania sądów;
• wprowadzenie sędziów pokoju do rozstrzygania spraw drobnych w lokalnych społecznościach, jeśli parlament zgodzi się na zmianę konstytucji. Wymaga to porozumienia ponadpartyjnego. Następstwem takiej zmiany byłoby spłaszczenie struktury sądownictwa powszechnego do dwóch szczebli, a także wprowadzenie jednolitego statusu sędziego sądu powszechnego i rozszerzenie obszaru jurysdykcji sędziowskiej;
• uporządkowanie systemu pracy dyrektorów sądów – jednoznaczne rozdzielenie funkcji administracyjnych od orzeczniczych pozwoli prezesom sądów skupić się na wykonywaniu obowiązków nadzoru w zakresie orzekania;
• losowy przydział spraw poszczególnym sędziom;
• rozszerzenie jawnych oświadczeń majątkowych sędziów o precyzyjną informację na temat wszystkich źródeł, z których czerpią dochody wraz z kwotami; ma zapobiec sytuacjom, gdy dodatkowe dochody nie zostały ujęte w oświadczeniu majątkowym, ponieważ zostały wydane przed złożeniem oświadczenia;
• wymóg uzyskania przez sędziego zgody na podjęcie dodatkowej pracy (obecnie sędziowie mają tylko obowiązek jej zgłoszenia); ma wyeliminować sytuację, gdy sędziowie przedkładają dodatkową pracę nad sądowe obowiązki;
• utworzenie autonomicznej Izby Dyscyplinarnej w Sądzie Najwyższym, właściwej do rozpatrywania spraw dyscyplinarnych sędziów, prokuratorów, adwokatów, radców prawnych, notariuszy i komorników; ma ona orzekać także w sprawach dyscyplinarnych sędziów Sądu Najwyższego, dlatego powinna dysponować dużą niezależnością, np. jej prezesa ma powoływać Prezydent RP na wniosek zgromadzenia sędziów Izby Dyscyplinarnej, a nie I Prezesa Sądu Najwyższego, jak w przypadku pozostałych izb;
• powoływanie rzeczników dyscyplinarnych przez Ministra Sprawiedliwości w sprawach, które wymagają szczególnej rzetelności i obiektywizmu, ponieważ mogą być poddane zwiększonej presji obwinionego środowiska; rolę oskarżycieli w postępowaniach dyscyplinarnych mają w tym przypadku pełnić cieszący się szczególnym autorytetem, wyznaczeni prokuratorzy;
• zwiększenie kompetencji Ministra Sprawiedliwości w powoływaniu i odwoływaniu prezesów i wiceprezesów sądów; ma umożliwiać szybkie działanie i zapobiegać bulwersującym społecznie sytuacjom, gdy prestiżowe funkcje pełnią osoby, które utraciły zaufanie, jak w przypadku afery związanej z podejrzeniem wyłudzenia co najmniej 10 milionów złotych z Sądu Apelacyjnego w Krakowie;
• aplikacja sędziowska odbywana w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Po zdaniu państwowego egzaminu dostaną propozycję pracy na stanowisku asesorów sądowych (sędzia na próbę), a jedynym obiektywnym kryterium ich przyjęcia będzie wynik tego egzaminu. Jeśli przebieg ich służby nie będzie budził zastrzeżeń, zostaną sędziami;
• powstanie przy prezesach sądów komisji opiniujących kandydatów na sędziów, w których udział mogliby wziąć przedstawiciele społeczeństwa, np. lokalnych samorządów czy środowisk akademickich;
• równe szanse na wybór do Rady dla wszystkich sędziów, bez względu na szczebel sądu, w którym orzekają – decydujące mają być kompetencje;
• utworzenie dwóch nowych organów KRS: Pierwszego i Drugiego Zgromadzenia Rady. W skład pierwszego wejdą: I Prezes Sądu Najwyższego, Minister Sprawiedliwości, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, osoba powołana przez Prezydenta RP, czterech posłów i dwóch senatorów, a także sędziowie piastujący szczególne funkcje w systemie władzy sądowniczej i cieszący się z tego względu wyjątkowym autorytetem. Drugie Zgromadzenie ma tworzyć 15 sędziów wszystkich szczebli, zgłaszanych przez kluby poselskie i Marszałka Sejmu, a rekomendowanych przez stowarzyszenia sędziowskie;
• wyłanianie członków Krajowej Rady Sądownictwa przez Sejm, dysponujący mandatem pochodzącym z demokratycznych wyborów.

[na podstawie: https://ms.gov.pl/pl/informacje/news,8989,zalozenia-planowanej-reformy-sadownictwa.html]