Śmierć, tak po prostu.

Jak rozmawiać z pięciolatkiem o śmierci? Jak odpowiadać na pytania czym (kim) ona jest? Jak rozmawiac o tym z pięciolatkiem, który stracił ojca?

Staram się z moim synem być szczera. Do bólu. Do mojego bólu.

-Mamo, ty nie umrzesz jak tata? -  pyta mnie Voit kilka razy dziennie. 

- Umrę, kochanie, ale nie dzisiaj, ani nie jutro.

- A kiedy?

-Nie wiem.    

-A Luna i Jeżowaty umrą (nasze psy)?

- Umrą, synku. Tak to bywa.

- A tata nie żyje.

-Wiem kochanie.

-Musisz się postarać nie umierać.

-Postaram się synku.

- Ale ty nie umrzesz?

-Kiedyś tak...

-Ale tata nie żyje. Dlaczego on nam to zrobił? Ja zostanę sam, bez ciebie bez dziadków, bez Jeżowatego, bez Luny, bez kotów. I ci państwo, którzy do nas przyjechali (Followowie) tez umrą?

-Tak, kochanie.

- Wszyscy umrą tak jak tata?

- Tak, kochanie.

- I ja bedę sam?

- Nie, myszko. Bedziesz miał żonę, dzieci.

- Ale ciebie nie będzie. 

 - Nie wiem.

- Kochasz mnie?

- Najbardziej na świecie.

- I zostaniesz ze mną?

- Tak, kochanie. Zawsze będę przy tobie. Tak jak tata.

- Ale on nie żyje.

-Wiem. Ja jeszcze żyję.

- A dlaczego ludzie umierają?

- Bo każdy umiera.

Nikomu tego nie życzę. To mantra. Samopowtarzalna się rzeczywistość. A może nierzeczywistość? Pytania następują nagle, przy obiedzie, w piaskownicy, w sklepie, w łóżeczku. Dzisiaj, wczoraj. Jutro. Ile  czasu można zachować kamienną twarz?