Dzień do kitu.

 Późnym popołudniem tradycyjnie pojechaliśmy rowerem na ryby. Łowy nie były zbyt obfite, można powiedzieć, że w ogóle ich nie było. 5 krasnopiór i to wszystko. Wypuściliśmy je do wody. W drodze powrotnej postaliśmy chwilę na mostku, żeby popatrzeć, jak nasze znajoma spławia konie. Wyglądały bajecznie kiczowato w zachodzie słońca. Pojechaliśmy dalej. Pod górkę nie chciało mi się pedałować, podprowadziłam rower z synem w foteliku z tyłu. Na szczycie przejechaliśmy z 10 metrów, aż tu koło nas mignął warszawiak. Na tyle blisko, ze poczułam go na rękawie bluzy. Majtnęło nas w jedną, potem w drugą stronę. Przyznam, że mam refleks, bo zanim Wojtek razem z rowerem wywalił się na lewą stronę, zdążyłam zeskoczyć i złapać go jakoś za fotelik. Efekt taki, że pojechałam kolanem po asfalcie, ale mojemu synowi kompletnie nic się nie stało.