passe-partout (1)

 Georg Kühlewind

 

[ fragmenty wykładów, opracował na podstawie własnych notatek wawel ] 

 

 I

Jest całkowicie niemożliwe zrobić coś takiego jak kwiat – nie mając jego idei.

W życiu codziennym patrzymy bardzo pobieżnie („acha, to jest czerwona róża”), patrzymy tylko „informacyjnie”. Interesuje nas tylko „co to jest?”.

A najważniejsze jest, aby jak najczęściej się dziwić (tylko małe dziecko się zadziwia).

Wszystko „mamy” i to nam wystarcza.

Mamy przyzwyczajenia, nie chcemy czegoś zapomnieć.

Bardzo trudno jest cokolwiek zapomnieć.

 

Gest to dowód świadomego przeżywania, uświadomienia sobie.

 

Uwaga ma rytm wahadła: zachwyt (zewnętrznością) ------- rejestracja (wewnętrzna).

Dwutaktowość uwagi jest bardzo szybka, dzieje się w jednym akcie.

Paradoks: im bardziej zapominamy siebie w I-ej fazie, tym lepiej w II-ej możemy opisać. 

Nieodpowiednie sformułowanie w słowach może zburzyć to, co doświadczyliśmy. Potrzebna jest tu duża ostrożność. 

Jeśli patrzy się obiektywnie, to później można użyć tych obserwacji do konstruowania w wyobraźni.

 

II

Anioły są muzyką, śpiewem, głosem Boga.

Anioły są w samogłoskach, nie śpiewają spółgłosek. 

 

W języku węgierskim nie ma słowa „mieć”.
Mówimy „ten kapelusz jest dla mnie” (albo „ten kapelusz jest mnie”).

W rzeczywistości niczego nie mamy, nic nie jest nasze.

 

Uwewnętrzniona mądrość staje się miłością.

 

Istnieją języki jednoznaczne. Gdyby język potoczny był językiem jednoznacznym – byłoby to piekło. Są tacy, którzy nad tym pracują. Ale na szczęście to się nie uda. W takim języku nie można by sformułować żadnej nowej idei.
Byłby to świat, w którym nie byłoby niczego nowego. 

Na szczęście istnieje coś takiego jak nieporozumienie, niezrozumienie. Czasem jest czymś bardzo ważnym zrozumieć, że się nie rozumie. 

Logos – to żyjąca, rozumiejąca sfera słowa.

 

Początkowo dziecko ma tylko jeden zmysł: odczuwanie (cognitive feeling, poznające odczuwanie).

 

Myślenie nie polega na przechodzeniu od pojęcia do pojęcia, lecz na stwarzaniu czegoś nowego.

 

Hölderlin powiada:

"Wiele człowiek doświadczył
Wielu niebian nazwał,
Od kiedy jesteśmy rozmową
I możemy siebie słuchać nazwajem” 

Rozmowa – wspólnotowość. 

W rozmowie nie mogę brać, mogę tylko zostać obdarzony.

Ja daję tobie, ty dajesz mnie i muszę wiedzieć co potrzebujesz.

Mam dać ci tylko to, co potrzebne   w ł a ś n i e   dla ciebie.

 

Polifonia nie istniała w czasach archaicznych. Jest ona nową zdobyczą. Zdobyczą człowieka, który potrafi powiedzieć JA.

 

W każdej rozmowie, kiedy próbujemy wniknąć w drugiego – podnosimy się powoli, krok po kroku.

 

M. K. Čiurlionis - Angel

==================================================