5 chwiliku w tonacji g-moll

[Nietzsche, palant jeden, gdzieś napisał, że zdanie niewychodzone nie ma wagi, że trzeba pisać w ruchu, a nie siedząc. Niezły z niego był świr, ale coś w tym jest, co napisał. Ułożyłem więc podczas przechadzki dziś pięć "chwiliku" (wszelkie skojarzenia z "haiku" są oczywiście bardzo mocno nieuprawnione ;), ułożyłem, wróciłem do domu i zapisałem]

 

 

 

 

 

*                     *                     *

szaromleczne chmury

wiatr jakiś

niezdecydowany

wiosna zasiedziała się

u dalekich krewnych

ptaki gdzieś

się pochowały

nowy krok

 

*                     *                     *

uśmiech na ustach

przyklejony

dla spokoju innych

a pod spodem

zamarzają przeręble

 

*                     *                     *

na topniejącym śniegu

ślady ludzi

i zwierząt

jeszcze

do odróżnienia

 

*                     *                     *

idę między

burymi krzewami

zza jednego z nich

wychodzi Nietzsche

prosi o 5 złotych

tyle mu brakuje

do woli mocy

daję mu

z premedytacją 4,50

i kawałek

gorzkiej czekolady

odczekuję chwilę

widzę – prawie znalazł Boga

 

*                     *                     *

mijają nas ludzie

my ich mijamy

czy to się nazywa

cywilizacja

 

===========================