pod stopami

 

 

*         *         *

Samotnośc budzi się

Samotność otwiera oczy

W każdym razie zna lepiej

A może za bardzo…

 

Zresztą  s a m  wiesz

 

*         *         *

Może stać się nieodwracalne

Dobrą wieść wygłuszają wieki

Wedrzemy się siłą wzruszając to

Co w każdym jest

Albo czarne albo białe

 

*         *         *

Tylko nie mów że jest za wcześnie

By budzić straże

Zgoda Niech będzie

Że ciebie nie ma

Ale czym zmyjesz wieczny napis

Z kruchego muru

Gdy chleb rośnie w ustach

Wykradziony słusznie

 

*         *         *

Człowiek jest wykończony

Jak rzeźba anioła

Domyślnie

Tylko czemu twórca medytuje nad kośćmi

Przetrzymując uczniów?

Przecież słońce maleje

W rękach

 

*         *         *

Nie mogę za ciebie

Musisz sam

Co obierzesz będzie obrane

Ze skóry

 

*         *         *

I byłem już nagi

Z pewności

I wiedziałem:

Żadnej nocy

Już nie zasnę na złe

Na dobre obudzony 

 

*         *         *

Niechcący

Po drodze

Mimochodem

Życie staje się

Częścią śmierci

Jest niewidoczna –

Więc najlepsza

 

*         *         *

 

Myślałem że ktoś idzie

A to tylko woda

Gotowała się na herbatę

Jak na wojnę

Wyzwoleńczą

Na herbatę której już od dawna

Nie słodzę

 

*         *         *

 

Jakby wszystko brało rozbieg

Wkrótce tak będzie

Jakby to wszystko

Zapragnęło czegoś więcej

Niż wiecznego przywileju

Stawiania kolejnego kroku

Wkrótce

Na zawsze wkrótce

 

*         *         *       

 

Tylu rzuciło się w prawdę

Jak w wodę kamień

Tyle się zmieniło

Kręgów na wodzie

Ale nie mów

Że to bez sensu

Przecież bardziej ludzki wygląd

Przybrał ogień 

 

*         *         *

 

Przemarznięty na brzegu

Może wiesz gdzie byłeś

Jednak nie na tyle

By umieć pozostać

Czy znać cenę

 

Albo chociaż zrozumieć

 

*         *         *