Co oni z nami robią...

Jechałem ostatnio ekspresem z Warszawy do Krakowa.

 Ciemno za oknami, mróz, depresja.

Los wpakował mnie do przedziału, gdzie siedziało już kilka osób.

 Na naczelnym miejscu rozparła się tęga niewiasta z rozczochraną, siwą czupryną. Pozostali pasażerowie byli tak mało charakterystyczni, że zupełnie nie zwróciłem na nich uwagi.

Usiadłem naprzeciw siwej matrony i pogrążyłem się w typowym jak na tę porę roku, niewesołym , rozmyślaniu.

 W pewnym momencie uświadomiłem sobie jednak, że cos usilnie wytrąca mnie z mojej myślowej samotni. Zrazu nie zdawałem sobie sprawy z tego co mnie tak rozprasza, jednak po chwili zrozumiałem :

moja vis a vis sąsiadka demonstracyjnie rozpostarła przed sobą płachtę tygodnika „Nie”. Kłuła nim, dosłownie wpychając go w moje oczy.

Cała jej postawa znamionowała pewność siebie i ochotę na indoktrynowanie całej naszej przedziałowej gromadki.

Teraz już potrafiłem zidentyfikować pozostałych towarzyszy mojej zimowej, podróżniczej niedoli. Z boku siedział tęgi mężczyzna udający sen (co chwila jednak przytomnie łypał spod oka na pozostałych), przy oknie autentycznie spała rumiana zakonnica w średnim wieku, towarzystwa dopełniał wychudły studencik z ciężkich okularach, które ewidentnie przechylały jego tyczkowatą szyję zwieńczoną malutką głową. Przy drzwiach świergoliły dwie dzierlatki.

Niewiele myśląc sięgnąłem do torby i wydobyłem z niej nowiutkie wydanie „Gazety Polskiej”. Jako że natura ze mnie przekorna, równie demonstracyjnie rozpostarłem tygodnik przed sobą.

Nasze pisma fizycznie na siebie naparły. Śliski papier „Nie” i zwykły gazeciak „GaPolu”. Chwilę trwało nieme mocowanie się wrażych tytułów, po czym dama nie zdzierżyła i jadowicie syknęła:

- Katodebile cholerni !!!

- Do usług – rzuciłem niezobowiązująco, starając się, aby mój głos przybrał jak najsłodsze tony.

- Pan mi przeszkadza – poczułem mocne szturchnięcie i oto moja gazeta znalazła się w odwrocie, bowiem dama wyciągnęła swoje tłustawe ramiona z tygodnikiem „Nie” niemal pod moją twarz.

Zmilczałem i z uporem trzymałem swoją gazetę w dłoniach.

W przedziale zapanowało ciężkie milczenie.

Mężczyzna przestał udawać senność i spojrzeniem zaciekawionego kibica przyglądał się natężonej dyskusji gazet. Obudzona zakonnica, oblana rumieńcem, zerkała ukradkiem na odbicie sceny w oknie, a dzierlatki otwarcie gapiły się na naszą rozpaloną ideologicznym ogniem dwójcę. Studencik skulony udawał, że wyparował z przedziału.

- Niech pan weźmie tą szmatę sprzed moich oczu! – siwa dama znad swej tygodnikowej tarczy łypnęła na mnie rybimi okularami. Poczułem, że gotuje się do zadania mi decydującego ciosu.

Przekornie dzierżyłem jednak „GaPol” w dłoniach.

- Czy chamstwo jest już tak rozplenione, że nie słychać co mówię? – dama złożyła swoją gazetę i ciężko spojrzała w moja stronę. Jej biuściasta pierś godnie falowała w rytm rosnącego wzburzenia.

Facet obok aż sapnął z wyczekiwania, zakonnica zacisnęła wargi, dzierlaty otworzyły bezgłośnie usta. Ich wzrok przypominał cielęcinę tuż przed ostatnim stadium eskalopek.

Studenta jeszcze bardziej nie było w przedziale.

Desperacko trzymałem moją gazetę dalej, o czytaniu oczywiście mogło być już mowy, bowiem literki zgodnie tańczyły przed moimi oczami w coraz bardziej furiackim korowodzie. Czułem jak czerwienieją mi uczy.

- Nie słyszałeś oszołomie co mówię?!!! – to był już ryk wydobywający się z głębi najbardziej oświeconych trzewi niewiasty.

Zmusiłem usta do milczenia i nadal udawałem, że niezmiernie pochłaniają mnie zyziowe wersety Piotrusia Lisiewicza.

Ku mojemu zaskoczeniu zacietrzewiona irytacja ustąpiła. Jej miejsce zajęła rozbawiona żyłka eksperymentatora. Konsekwentnie trwałem z pokucie milczenia.

Dama wstała i ujęła się pod boki, a widok był zaiste imponujący:

 Duża, opasła, zmierzwione siwe włosy, grube, butelkowe okulary i kusy, dziergany sweterek, rozchodzący się lekko na wypukłym brzuszysku.

Fuczała jak rozsierdzona żubrzyca. Pierwszy cios jej bochnowatej łapki wisiał w powietrzu.

Przyczaiłem się w sobie i trwałem.

Naraz usłyszałem z boku:

- Czy niunia nie potrzebuje tableteczki? – mężczyzna obok wyszczerzył nierówne zęby w złośliwym uśmieszku.

Dama nabrała powietrza w płuca, aby ryknąć i w tym momencie spod okna nadleciało:

- Melissska kochanie, mam chyba nawet w torebce… Melisska… Ja też czasami tak miewam – przejęta zakonnica grzebała w swojej przepastnej siatce.

- Ale jajca zgredy ocipiały – głośno zarechotała jedna z dzierlat i obie zarykując się ze śmiechu uciekły na korytarz.

- No – pisnął studencina.

Siwowłosa żubrzyca straciła ogień w oczach.

Oklapła na swoje siedzenie, po czym czując ciągle na sobie wzrok podróżnych, opuściła głowę i wyszła z przedziału. Do samego Krakowa Głównego stała na korytarzu.

Na peronie poczuła jak ktoś pomaga jej wydobyć z wagonu ciężką walizkę.

Podniosła głowę i ujrzała moją facjatę.

- Przepraszam – wymamrotała.

- Proszę – odpowiedziałem najcieplej jak potrafiłem.

- Niech pan popatrzy co oni z nami wyprawiają… – wyjąkała nie patrząc mi w oczy.

- Chciałem panią walnąć, szlag mnie trafiał! – odpowiedziałem.

Uścisnęła mnie za ramię.

- Do widzenia….