Nie było mnie w Polsce piętnaście dni. Wyjeżdżając pomyślałem, że w tym czasie na pewno nic się nie wydarzy, więc czmychnę na moment i przebadam kilka spraw, które nurtowały mnie od dawna.
Zabrałem manatki i wyjechałem do Izraela. Planowałem spotkać się z kilkoma liderami Hamasu, po drodze chciałem wysłuchać także egzotycznych, ale bardzo inteligentnych ortodoksów z Jerozolimskiego Mea Sharif, religijnych Żydów, którzy konsekwentnie występują przeciwko państwu Izrael.
Do tego, dla równowagi, mnóstwo spotkań z ludźmi, którzy są dumni z dzisiejszego stanu Państwa Żydowskiego.
Uznałem, że pępęk świata wart jest nie tylko Jerozolimskiej Mszy, ale i studiów na miejscu.
Polska „elita” wydawała mi się wtedy mało ciekawa, skołtuniona i porastająca coraz silniej błoną podłości.
Wróciłem...i odebrało mi mowę.
Mój kraj jest chyba odrobinę inny, muszę go zrozumieć na nowo.
Przed wyjazdem napisałem tekścik, w którym przestrzegałem Prezydenta przed „katyńską pułapką Putina”, ale na Boga, nawet przez myśl mi nie przebiegło, że ostrzeżenie nabierze tak strasznego kontekstu.
W Izraelu Nasz Lech Kaczyński był, wbrew krajowym opluskwiaczom, ceniony, lubiany i poważany. Uważano go za wielkiego przyjaciela państwa Izrael. Poważni politycy podkreślali jego naturalny wdzięk, odwagę i jasne prowadzenia niezależnej od Rosji polityki.
Tak, dopiero a granicą można rozeznać skalę zakłamania i skarlenia naszych środków przekazu.
Przypuszczam, że o tym wszystkim napisano już tony słów, zapewne także najwięksi kłamcy stanęli w szeregach chwalców. Zbigniew Herbert znał tych korników.
Po tragedii, w Izraelu na każdym kroku spotykałem się z objawami prawdziwego smutku i współczucia dla mnie jako Polaka. Mówiono, że Polska straciła znakomitego prezydenta. Jakże miło było słyszeć, poprzez łzy, poważnych ludzi chwalących naszego Prezydenta. Gorycz i smutek nie pozwalały jednak na racjonalne analizy tych wypowiedzi.
Nie było mnie w kraju, więc nie mam zza bardzo prawa do wypowiadania się na temat Tragedii w Smoleńsku.
Po przyjeździe zauważyłem jednak odrobinę szlachetniejszy błysk w spojrzeniach moich rodaków. Może to początek...
Kilka luźnych refleksji piszę wprost z lotniska.
Czyżby opary sowieckiego czadu, tak jak chmura islandzkiego wulkanu, wreszcie rozrzedziły się nad Wisłą...
Inne tematy w dziale Polityka
