Walter Duranty był moskiewskim korespondentem New York Timesa w latach 30. Za swoje korespondencje w których opisywał sielankowe i rajskie warunki w jakich żyją obywatele sowieccy dyskretnie pomijając Wielki Głód do jakiego doprowadziła kolektywizacja dostał najwyższe odznaczenie światka dziennikarskiego – Nagrodę Pulitzera. Czyli takiego Nobla dla dziennikarzy nadawanego przez wydział dziennikarstwa na Uniwersytecie Columbia.
Po latach prawda o tym czym był stalinizm, kolektywizacja i wielkie czystki zaczęła się przedostawać na Zachód – i Duranty zaczął być krytykowany za – nazwijmy to oględnie – bycie płatną panienką na usługach Kremla. I pojawiły się głosy domagające się aby mu Nagrodę Pulitzera odebrać.
Rada, która nagrodę Pulitzera nadaje odmówiła odebrania tej nagrody albowiem – „nie znaleziono dowodów, że [Duranty] celowo pisał nieprawdę„. Krótko mówiąc – rada poszła w zaparte. Co pokazuje jaka swołocz pracuje na amerykańskich uniwersytetach na wydziałach dziennikarstwa.
Od tego czasu grupa zapaleńców co roku przyznaje „Nagrody im. Waltera Durantego” dla największych świń w branży dziennikarskiej. Nie wiedzieć czemu, laureaci nie zgłaszają się na ceremonię nadania aby je odebrać osobiście.
Piszemy o tym, bo przeczytaliśmy o tym, że w Wenezueli załamanie gospodarcze doszło do poziomu w którym rząd próbuje wprowadzać pracę przymusową na wsi. Merdia piszą o wenezuelskim kryzysie udając że nie rozumieją iż to nie jest żaden kryzys – tylko – powtórzmy za Kisielem – REZULTAT. Budujecie socjalizm – to z góry wiadomo jak się to skończy.
A piszemy o tym bo nie tak dawno na lewackim portalu Salon jakiś David Sirota opublikował tekst wysławiający pod niebiosa cud gospodarczy zafundowany Wenezueli przez świetlane rządy Chaveza.
Wydaje się nam, że Sirota oraz Salon są mocnymi kandydatami do tegorocznej Nagrody im. Waltera Durantego.
Inne tematy w dziale Polityka
