Liście

 

I nim zapachnie nimi ziemia,

Nim się obrócą w dym niepewny,

Zanim znów wejrzą w głąb istnienia,

Wewnątrz mnie skreślą pejzaż zwiewny.

 

W kolorach akwareli duszy,

Dźwiękami w przestrzeń interwałów

Wiatr je pozrywa i rozprószy

Aby płynęły gdzieś pomału.

 

Gdy drżą leciutko w krótkiej drodze,

Gdy dopływają sióstr swych mlecznych

To przez Styks płynąć tak, być może,

Człowiek potrafi, przed snem wiecznym.