Czekając na wiosnę

Nim przyjdzie biały, ostry mróz

W słojach pękniętych mego lasu

Zostawić może będzie mógł

Okruchy, na spełnienie czasu?

 

Zanim nadejdzie ostry mróz

By się zamienić w stalaktyty,

Czas - ten mego bytu stróż

Może przeniesie mnie w niebyty?

 

Może zamarzną kwiaty we mnie

Korzeniem wrosłe w ciepłą krew?

Nie kwitły przecież nadaremnie

Obłoki karmiąc kwietnym snem.

 

Wtedy przemówią świerszcze wierszem

Niebem ocean się zachłyśnie

Bociany znowu wrócą pierwsze

By sypać w sadzie śniegiem wiśnie.

 

Puchem dmuchawce wzlecą gęsim

Trawy tumanić jeszcze młode

Wezbrane znów zapachną piersi

Gdy w nich zmęczoną złożę głowę.