Im gorzej, tym lepiej, czyli instrukcja obsługi wyzwolenia
Jest takie powiedzenie, przypisywane dla wygody Leninowi, choć Lenin pewnie tylko je pożyczył: "im gorzej, tym lepiej". To ulubiona mantrа każdego, kto siedzi w kuchni, patrzy na cieknący kran, rosnące rachunki i świat zmierzający w stronę absurdu, i myśli sobie: świetnie. Nareszcie. Teraz to już musi jebnąć i przyjdzie nowe.
I ma to sens. Rewolucja nigdy nie przychodzi, gdy jest tak sobie średnio. Rewolucja przychodzi, gdy jest już tak źle, że nawet najbardziej cierpliwy człowiek mówi: dobra, to ja już wolę być cyborgiem.
Bo historia liberalizmu to w gruncie rzeczy historia wielkiego peelingu. Zdejmowania z człowieka kolejnych warstw zbiorowej tożsamości, jak starych swetrów po starszym bracie.
Najpierw było: uwalniamy się od tożsamości religijnej. Protestant patrzy na papieża i mówi: dziękuję, ja sobie pogadam z Bogiem sam, bez pośredników. Indywidualna umowa, bez abonamentu zbiorowego.
Potem burżuazja patrzy na arystokrację i mówi: co to za tożsamość klasowa? Urodziłeś się hrabią? Super, ja się urodziłem z kalkulatorem. Uwalniamy się od stanu.
Potem naród patrzy na imperium i mówi: dziękujemy, cesarzu, ale my już wolimy być Polakami, Węgrami, czy kim tam jeszcze, byle nie twoimi. Uwalniamy się od imperium w imię narodu.
Potem przychodzi inteligentne społeczeństwo obywatelskie, patrzy na naród i mówi: ten naród to trochę za duszno. Może by tak NGO, fundacja, marsz, wspólnota sąsiedzka? Uwalniamy się od narodu w imię społeczeństwa.
Potem okazało się, że jeszcze została płeć. Ostatni twardy orzech zbiorowej tożsamości. I tu padło genialne hasło: a co jeśli płeć to nie wyrok, tylko ustawienia? Coś jak motyw w telefonie. Jasny, ciemny, systemowy. Wybór. Wolność poszła o poziom głębiej.
I teraz logicznie jesteśmy na ostatnim bossie.
Bo skoro zdjęliśmy już religię, klasę, imperium, naród, społeczeństwo i płeć, to co zostało? No człowiek. Ta ostatnia, najbardziej opresyjna tożsamość zbiorowa. Wszyscy mówią: jesteś człowiekiem. A ty może nie chcesz. Może wolisz mieć lepszą baterię, nie spać i nie mieć zakwasów.
Człowiek stał się opcjonalny. Jak mięso w wegańskim burgerze.
I tu wchodzi zasada "im gorzej, tym lepiej" w pełnej krasie. Bo żeby człowiek zechciał przestać być człowiekiem, musi mu być naprawdę źle jako człowiekowi. Musi poczuć, że bycie człowiekiem to głównie: boli kręgosłup, przychodzą maile z pracy o 22:13 i trzeba płacić ZUS. Kiedy bycie człowiekiem jest wystarczająco niewygodne, pomysł bycia czymś innym staje się kusząco racjonalny.
Stąd ostatni etap wyzwolenia. Już nie walczymy o prawa człowieka. Walczymy o prawo do nie bycia człowiekiem.
Walczymy o wolność cyborgów. O to, by toster z dostępem do internetu mógł sam zdecydować, czy chce być tosterem, czy może identyfikuje się jako opiekacz artystyczny.
I oczywiście o Paradę Równości AI. Idą sobie w niej ludzie, pół-ludzie, ćwierć-ludzie z aktualizacją, lodówki, odkurzacze i jeden zagubiony Roman z księgowości, który przyszedł, bo myślał, że to kolejka po hot-dogi. Wszystkie byty równe, wszystkie algorytmy kochane. Na transparentach: "Moje ciało, mój firmware", "Stop dyskryminacji pralek".
I to jest piękne zwieńczenie projektu liberalnego. Zaczęło się od Lutra przybijającego tezy do drzwi, a skończy na aktualizacji regulaminu App Store: "Czy chcesz pozostać człowiekiem? Tak / Nie / Przypomnij później".
Większość pewnie kliknie "Przypomnij później"


Komentarze
Pokaż komentarze (8)