Paweł Łęski Paweł Łęski
269
BLOG

W Abu Zabi nie zaproszono nas na pizzę

Paweł Łęski Paweł Łęski Polityka Obserwuj notkę 47

W Abu Zabi nie zaproszono nas na pizzę


Wyobraź sobie, że sąsiedzi zbierają się w twoim bloku, żeby zdecydować, czy wyburzyć twoje mieszkanie. Ty siedzisz w domu, odświeżasz telefon i mówisz: spokojnie, na pewno wszystko będzie dobrze, przecież mnie lubią.


Właśnie tak wygląda Polska w Abu Zabi.


W dniach 10 i 11 listopada w Abu Zabi spotykają się Rosja, USA i Ukraina, a jedną z centralnych kwestii jest europejski system bezpieczeństwa. Brzmi poważnie, prawda? Bo jest poważne. To nie jest konferencja o tym, jaką herbatę piją dyplomaci. To są rozmowy o tym, jak ma wyglądać bezpieczeństwo w Europie. Czyli o tym, jak ma wyglądać bezpieczeństwo w Polsce.  


I tu zaczyna się komedia. A właściwie tragikomedia.


Rosja żąda wycofania wojsk NATO z Polski do poziomu z 1997 roku. Czyli ktoś w Abu Zabi stawia na stole mapę Polski i mówi: to nam zabierzcie. A Polski przy tym stole nie ma. Nie ma nikogo, kto by powiedział: przepraszam, ale to jest nasz kraj, nasze granice, nasze wojsko, nasze bezpieczeństwo, a wy sobie możecie pogadać o pogodzie.  


Polska jest w tej sytuacji jak pizza na stole. Wszyscy ją kroją, wszyscy się zastanawiają, kto dostanie największy kawałek, a właściciel pizzerii został w domu, bo uznał, że pizza sama się obroni.


Czy to jest porażka polskiego rządu? Oczywiście, że tak. I to porażka w stylu premium. Nie przegraliśmy debaty, my nawet nie weszliśmy do sali. To nie jest tak, że nasz przedstawiciel się spóźnił, zgubił paszport albo utknął w korku na lotnisku. Jego po prostu nie ma. A jak cię nie ma, to cię nie ma też w protokole, w ustaleniach i w pamięci uczestników. Jesteś tylko tematem. Temat nie ma głosu. Temat ma tylko powierzchnię, którą można podzielić.


Najzabawniejsze w tym wszystkim jest to, że rząd pewnie dalej będzie mówił, że Polska jest bezpieczna, bo mamy sojuszników. Tak, mamy sojuszników. Sojuszników, którzy właśnie rozmawiają o Polsce bez Polski. To jak mówić, że jesteś bezpieczny, bo masz ochroniarza, który właśnie negocjuje ze złodziejem, ile ukradnie z twojego mieszkania. No super, czuję się znacznie lepiej.


Brak przedstawiciela w Abu Zabi to nie jest drobny błąd w kalendarzu. To nie jest pomyłka sekretarki. To jest jak zapomnieć o własnym ślubie, a potem dziwić się, że panna młoda wyszła za kogoś innego. To jest jak wysłanie na negocjacje o twoim domu kartki z napisem: proszę nie ruszać mojego domu, pozdrawiam, Polska. Kartka nie negocjuje. Kartka nie krzyczy. Kartka nie mówi: nie.


A historia lubi się powtarzać, tylko tym razem nie musimy nawet jechać do Monachium czy Jałty, żeby nas nie było przy stole. Wystarczy nie pojechać do Abu Zabi. Wystarczy zostać w Warszawie i udawać, że jak zamkniemy oczy, to problem zniknie.


Problem w tym, że jak zamkniesz oczy w polityce międzynarodowej, to ktoś inny otwiera mapę. A na tej mapie jest Polska.

Udostępnij Udostępnij Lubię to! Skomentuj47 Obserwuj notkę

There have been many comedians who have become great statesmen and vice versa.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (47)

Inne tematy w dziale Polityka