W Abu Zabi nie zaproszono nas na pizzę
Wyobraź sobie, że sąsiedzi zbierają się w twoim bloku, żeby zdecydować, czy wyburzyć twoje mieszkanie. Ty siedzisz w domu, odświeżasz telefon i mówisz: spokojnie, na pewno wszystko będzie dobrze, przecież mnie lubią.
Właśnie tak wygląda Polska w Abu Zabi.
W dniach 10 i 11 listopada w Abu Zabi spotykają się Rosja, USA i Ukraina, a jedną z centralnych kwestii jest europejski system bezpieczeństwa. Brzmi poważnie, prawda? Bo jest poważne. To nie jest konferencja o tym, jaką herbatę piją dyplomaci. To są rozmowy o tym, jak ma wyglądać bezpieczeństwo w Europie. Czyli o tym, jak ma wyglądać bezpieczeństwo w Polsce.
I tu zaczyna się komedia. A właściwie tragikomedia.
Rosja żąda wycofania wojsk NATO z Polski do poziomu z 1997 roku. Czyli ktoś w Abu Zabi stawia na stole mapę Polski i mówi: to nam zabierzcie. A Polski przy tym stole nie ma. Nie ma nikogo, kto by powiedział: przepraszam, ale to jest nasz kraj, nasze granice, nasze wojsko, nasze bezpieczeństwo, a wy sobie możecie pogadać o pogodzie.
Polska jest w tej sytuacji jak pizza na stole. Wszyscy ją kroją, wszyscy się zastanawiają, kto dostanie największy kawałek, a właściciel pizzerii został w domu, bo uznał, że pizza sama się obroni.
Czy to jest porażka polskiego rządu? Oczywiście, że tak. I to porażka w stylu premium. Nie przegraliśmy debaty, my nawet nie weszliśmy do sali. To nie jest tak, że nasz przedstawiciel się spóźnił, zgubił paszport albo utknął w korku na lotnisku. Jego po prostu nie ma. A jak cię nie ma, to cię nie ma też w protokole, w ustaleniach i w pamięci uczestników. Jesteś tylko tematem. Temat nie ma głosu. Temat ma tylko powierzchnię, którą można podzielić.
Najzabawniejsze w tym wszystkim jest to, że rząd pewnie dalej będzie mówił, że Polska jest bezpieczna, bo mamy sojuszników. Tak, mamy sojuszników. Sojuszników, którzy właśnie rozmawiają o Polsce bez Polski. To jak mówić, że jesteś bezpieczny, bo masz ochroniarza, który właśnie negocjuje ze złodziejem, ile ukradnie z twojego mieszkania. No super, czuję się znacznie lepiej.
Brak przedstawiciela w Abu Zabi to nie jest drobny błąd w kalendarzu. To nie jest pomyłka sekretarki. To jest jak zapomnieć o własnym ślubie, a potem dziwić się, że panna młoda wyszła za kogoś innego. To jest jak wysłanie na negocjacje o twoim domu kartki z napisem: proszę nie ruszać mojego domu, pozdrawiam, Polska. Kartka nie negocjuje. Kartka nie krzyczy. Kartka nie mówi: nie.
A historia lubi się powtarzać, tylko tym razem nie musimy nawet jechać do Monachium czy Jałty, żeby nas nie było przy stole. Wystarczy nie pojechać do Abu Zabi. Wystarczy zostać w Warszawie i udawać, że jak zamkniemy oczy, to problem zniknie.
Problem w tym, że jak zamkniesz oczy w polityce międzynarodowej, to ktoś inny otwiera mapę. A na tej mapie jest Polska.


Komentarze
Pokaż komentarze (47)