To nie Jałta
Wyobraź sobie, że budzisz się rano, kawa parzy się sama, a internet nie odpowiada. Potem nie działa drugi serwis. Potem trzeci. Potem lodówka. I w tym momencie w głowie pojawia się tylko jedno pytanie: czy to już koniec świata, czy po prostu ktoś na świecie zapomniał zapłacić za prąd? Co albo kto stoi za serią awarii technologicznych w USA?
Awarie, czyli spisek doskonały
Teoria spiskowa ma to do siebie, że jest jak pizza na imprezie. Znika szybciej niż zdrowy rozsądek. Jedna awaria to wypadek. Dwie to zbieg okoliczności. Trzy to już na pewno tajna operacja, kosmici i sąsiad, który kopie w piwnicy.
A ja już tradycyjnie jak ten wujek na rodzinnej imprezie, który zanim wszyscy zaczną panikować, mówię spokojnie: poczekajcie, sprawdźmy najpierw, czy ktoś po prostu nie wylał kawy na serwer. I właśnie to jest najtrudniejsze w geopolityce XXI wieku. Nie to, że ktoś nas atakuje, tylko to, że nasz cały świat stoi na tylu kablach, chmurach i aktualizacjach, że czasem wystarczy jeden zły dzień, żebyśmy wszyscy poczuli się jak w 1850 roku, tylko z lepszymi telefonami, które nic nie pokazują.
Spisek czy wypadek? A odpowiedź, jak zwykle, brzmi: to zależy, czy wierzysz bardziej w geniusz szpiegów, czy w geniusz ludzkiej niezdarności. Historia uczy, że to drugie zwykle wygrywa z kretesem.
Szczyt trzech panów
A potem wchodzi ta trójka. Trump, Putin i Xi w jednym pokoju. Brzmi jak początek dowcipu.
Każdy z nich przyjeżdża z inną walizką problemów. Jeden po wyborach uzupełniających w USA i z potrzebą pokazania, że nie jest kulawą kaczką. Drugi z przekonaniem, że Zachód go nie rozumie. Trzeci z cierpliwością człowieka, który gra w szachy, podczas gdy inni grają w warcaby.
Na co ci trzej w ogóle mogą się zgodzić? I tu robi się zabawnie, bo w geopolityce zgoda często oznacza tylko tyle, że wszyscy trzej zgodzili się, że się nie zgadzają, ale zrobili to przy ładnym stole i bez rzucania talerzami. To już postęp.
Dlaczego to nie Jałta
W Jałcie w 1945 roku trzech panów siedziało przy kominku, piło, paliło i rysowało linie na mapie Europy tak, jakby to była gra planszowa. Mieli wojnę za plecami, imperia w rękach i przekonanie, że świat da się podzielić linijką.
Dziś? Nikt nie ma linijki. Nikt nie ma też takiej władzy. Świat nie jest już tortem do pokrojenia, tylko wielkim, wspólnym czatem grupowym, w którym każdy ma admina, każdy może wyjść i każdy co chwilę wysyła mema. W Jałcie decydowano o granicach. Teraz decyduje się głównie o tym, kto kontroluje czipy, chmury, satelity i to, czy twoja lodówka będzie rozmawiać z twoim zaparzaczem kawy bez pośrednictwa Pekinu.
Porównywanie tego szczytu do Jałty to jak porównywanie wesela do rozwodu, bo w obu przypadkach ludzie siedzą przy stole. Technicznie się zgadza, ale klimat zupełnie inny.
Nvidia i szpiegowskie czipy
Na deser zostaje wątek, który brzmi jak scenariusz z Netfliksa: limity eksportu czipów i sprawa szpiegostwa wokół Nvidii.
Kiedyś szpiegowano przez lornetki i mikrofilmy. Dziś szpieguje się przez procesory, które są mniejsze od paznokcia, a mądrzejsze od połowy ministerstw na świecie. To trochę jakby James Bond zamienił smoking na bluzę z kapturem i zamiast walthera nosił pendrive.
I tu jest prawdziwy żart losu. Najpotężniejszą bronią naszych czasów nie jest czołg, tylko coś, co pomaga twojemu komputerowi szybciej renderować. Kto kontroluje czipy, ten kontroluje sztuczną inteligencję. Kto kontroluje sztuczną inteligencję, ten kontroluje przyszłość. A kto kontroluje przyszłość, ten i tak najpierw musi zaktualizować sterowniki.
Więc jeśli następnym razem padnie ci internet, nie panikuj. To może być awaria. To może być spisek. A może to po prostu trzech panów na szczycie testuje, czy świat zauważy, jak na chwilę wyłączą wtyczkę.


Komentarze
Pokaż komentarze