Paweł Łęski Paweł Łęski
115
BLOG

Wielka dyplomacja i jeszcze większy bałagan

Paweł Łęski Paweł Łęski Polityka Obserwuj notkę 2

Wielka dyplomacja i jeszcze większy bałagan


Czuje się jak po maratonie zebrań w Brukseli, czyli mądrzejszy o to, że nic nie rozumiem, ale za to bardzo dokładnie.


Ukraina pokazała w Cieśninie Karczewskiej swoje zdolności długiej ręki, za to Rosja przeprowadziła, jak twierdzą, największy atak rakietowo-dronowy od początku konfliktu, z mostami na Dnieprze w Kijowie, podstacjami energetycznymi i łącznikiem sieciowym koło Lwowa w rolach głównych. Zahaczając przy okazji o Polskę, gdzie ćwiczy koalicja chętnych. Brzmi jak scenariusz filmu katastroficznego, tylko bez Bruce'a Willisa i z dużo większą liczbą konferencji prasowych.  


Potem wchodzi dyplomacja, czyli ulubiony sport prowadzących: gra w to, kto kogo źle zrozumiał.


Najpierw Jared Kushner miał ogłosić, że istnieją jakieś ustalenia w stylu Artykułu 5 dla Ukrainy, co w tłumaczeniu z dyplomatycznego na ludzki brzmi mniej więcej tak: obiecujemy, że jakby co, to na pewno coś zrobimy, ale jeszcze nie wiemy co, kiedy i czy na pewno. To jest klasyczny dyplomatyczny pakiet premium. Płacisz terytorium, dostajesz obietnicę bez gwarancji.


I wtedy wchodzi on. Siergiej Riabkow. To człowiek, który wchodzi do pokoju i gasi światło, żeby wszyscy przestali udawać, że grają w szachy. Riabkow, mówi krótko: nie, nie było żadnego Artykułu 5, nie będzie quasi członkostwa w NATO, dziękujemy za uwagę, można rozejść się do domów. W świecie, w którym każdy komunikat ma siedem warstw niedopowiedzeń, taki człowiek brzmi jak nauczyciel, który na klasówce mówi wprost, że nikt nie zdał, bo nikt się nie uczył.  


A potem jest Władimir Putin i jego zaproszenie dla europejskiej trojki do Moskwy. To nie jest zaproszenie, to jest test psychologiczny. Wyobraź sobie, że zapraszasz na obiad ludzi, którzy od trzech lat mówią, że z tobą nie rozmawiają, a teraz mają zdecydować, czy przyjechać, czy udawać, że zaproszenie zaginęło na poczcie. Do tego Putin, tłumaczy jeszcze, jak działa Rada Bezpieczeństwa i że on wcale sam nie decyduje o wszystkim. Czyli mit samotnego władcy, który rano wstaje i sam wymyśla historię świata, zostaje w tym odcinku elegancko rozmontowany na rzecz mitu drugiego: władcy, który ma bardzo dużo kolegów na zebraniach.  


W międzyczasie Europa też ma swoje pięć minut. Friedrich Merz i Emmanuel Macron, okopują się na swoich pozycjach. Dosłownie okopują się, bo w tej wojnie wszystko jest już albo okopem, albo mostem, albo podstacją. To jest zresztą piękne w tej całej historii: kiedyś dyplomaci budowali mosty w przenośni, teraz wszyscy kłócą się o mosty dosłownie. A na dokładkę Moskwa, zaczyna się zastanawiać, czy członkostwo Ukrainy w Unii Europejskiej to w ogóle dobry pomysł. Bo UE wyrasta na drugie NATO. Czyli klub, do którego wszyscy chcą wejść, nagle dowiaduje się, że może nie chce, żeby ktoś wszedł, a ktoś inny dowiaduje się, że może nie chce, żeby klub w ogóle istniał. Klasyczny europejski trójkąt miłosny.  


I wreszcie wisienka: wizyta w Moskwie to nie bilet do rozmów, to jak życiowa mądrość, którą powinien znać każdy, kto kiedykolwiek był na rozmowie o pracę. To, że cię zaproszono na kawę, nie znaczy, że cię zatrudniono. To, że Steve Witkoff otworzył rozmowy o architekturze bezpieczeństwa, nie znaczy, że architekci się dogadali. To znaczy tylko, że ktoś przyniósł plany, a ktoś inny powiedział, że plany mu się nie podobają, ale plany są ładne choć absurdalne.


Na końcu odcinka wracamy do geografii. Mosty na Dnieprze, front pod Borową, Kramatorskiem i Zaporożem, Polska, francuskie wojska, Wołodymyr Zełenski i jego prośby, odłamki koło zachodnich ambasad. Wszystko to brzmi jak plansza do gry, w której każdy przesuwa pionki i jednocześnie twierdzi, że plansza należy do niego.  


Dowiaduję się, że dyplomacja to dziś głównie sztuka mówienia: nie, ale w taki sposób, żeby brzmiało jak: może, oraz mówienia: tak, ale w taki sposób, żeby nic z tego nie wynikało.


A mosty? Mosty, jak to mosty, stoją pośrodku i udają, że ich to wszystko nie dotyczy. A Polska? Albo nadmiernie albo z opóźnieniem włącza alarmy RCB.

Udostępnij Udostępnij Lubię to! Skomentuj2 Obserwuj notkę

There have been many comedians who have become great statesmen and vice versa.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (2)

Inne tematy w dziale Polityka