Wielka dyplomacja i jeszcze większy bałagan
Czuje się jak po maratonie zebrań w Brukseli, czyli mądrzejszy o to, że nic nie rozumiem, ale za to bardzo dokładnie.
Ukraina pokazała w Cieśninie Karczewskiej swoje zdolności długiej ręki, za to Rosja przeprowadziła, jak twierdzą, największy atak rakietowo-dronowy od początku konfliktu, z mostami na Dnieprze w Kijowie, podstacjami energetycznymi i łącznikiem sieciowym koło Lwowa w rolach głównych. Zahaczając przy okazji o Polskę, gdzie ćwiczy koalicja chętnych. Brzmi jak scenariusz filmu katastroficznego, tylko bez Bruce'a Willisa i z dużo większą liczbą konferencji prasowych.
Potem wchodzi dyplomacja, czyli ulubiony sport prowadzących: gra w to, kto kogo źle zrozumiał.
Najpierw Jared Kushner miał ogłosić, że istnieją jakieś ustalenia w stylu Artykułu 5 dla Ukrainy, co w tłumaczeniu z dyplomatycznego na ludzki brzmi mniej więcej tak: obiecujemy, że jakby co, to na pewno coś zrobimy, ale jeszcze nie wiemy co, kiedy i czy na pewno. To jest klasyczny dyplomatyczny pakiet premium. Płacisz terytorium, dostajesz obietnicę bez gwarancji.
I wtedy wchodzi on. Siergiej Riabkow. To człowiek, który wchodzi do pokoju i gasi światło, żeby wszyscy przestali udawać, że grają w szachy. Riabkow, mówi krótko: nie, nie było żadnego Artykułu 5, nie będzie quasi członkostwa w NATO, dziękujemy za uwagę, można rozejść się do domów. W świecie, w którym każdy komunikat ma siedem warstw niedopowiedzeń, taki człowiek brzmi jak nauczyciel, który na klasówce mówi wprost, że nikt nie zdał, bo nikt się nie uczył.
A potem jest Władimir Putin i jego zaproszenie dla europejskiej trojki do Moskwy. To nie jest zaproszenie, to jest test psychologiczny. Wyobraź sobie, że zapraszasz na obiad ludzi, którzy od trzech lat mówią, że z tobą nie rozmawiają, a teraz mają zdecydować, czy przyjechać, czy udawać, że zaproszenie zaginęło na poczcie. Do tego Putin, tłumaczy jeszcze, jak działa Rada Bezpieczeństwa i że on wcale sam nie decyduje o wszystkim. Czyli mit samotnego władcy, który rano wstaje i sam wymyśla historię świata, zostaje w tym odcinku elegancko rozmontowany na rzecz mitu drugiego: władcy, który ma bardzo dużo kolegów na zebraniach.
W międzyczasie Europa też ma swoje pięć minut. Friedrich Merz i Emmanuel Macron, okopują się na swoich pozycjach. Dosłownie okopują się, bo w tej wojnie wszystko jest już albo okopem, albo mostem, albo podstacją. To jest zresztą piękne w tej całej historii: kiedyś dyplomaci budowali mosty w przenośni, teraz wszyscy kłócą się o mosty dosłownie. A na dokładkę Moskwa, zaczyna się zastanawiać, czy członkostwo Ukrainy w Unii Europejskiej to w ogóle dobry pomysł. Bo UE wyrasta na drugie NATO. Czyli klub, do którego wszyscy chcą wejść, nagle dowiaduje się, że może nie chce, żeby ktoś wszedł, a ktoś inny dowiaduje się, że może nie chce, żeby klub w ogóle istniał. Klasyczny europejski trójkąt miłosny.
I wreszcie wisienka: wizyta w Moskwie to nie bilet do rozmów, to jak życiowa mądrość, którą powinien znać każdy, kto kiedykolwiek był na rozmowie o pracę. To, że cię zaproszono na kawę, nie znaczy, że cię zatrudniono. To, że Steve Witkoff otworzył rozmowy o architekturze bezpieczeństwa, nie znaczy, że architekci się dogadali. To znaczy tylko, że ktoś przyniósł plany, a ktoś inny powiedział, że plany mu się nie podobają, ale plany są ładne choć absurdalne.
Na końcu odcinka wracamy do geografii. Mosty na Dnieprze, front pod Borową, Kramatorskiem i Zaporożem, Polska, francuskie wojska, Wołodymyr Zełenski i jego prośby, odłamki koło zachodnich ambasad. Wszystko to brzmi jak plansza do gry, w której każdy przesuwa pionki i jednocześnie twierdzi, że plansza należy do niego.
Dowiaduję się, że dyplomacja to dziś głównie sztuka mówienia: nie, ale w taki sposób, żeby brzmiało jak: może, oraz mówienia: tak, ale w taki sposób, żeby nic z tego nie wynikało.
A mosty? Mosty, jak to mosty, stoją pośrodku i udają, że ich to wszystko nie dotyczy. A Polska? Albo nadmiernie albo z opóźnieniem włącza alarmy RCB.



Komentarze
Pokaż komentarze (2)