Odszedł Zbigniew Zapasiewicz. Widziałem go w kilku filmach zaledwie. Miał jednak owo coś, ów rodzaj magnetyzmu a może szczerości, który przykuwa uwagę, który tłumaczy i pozwala przeżyć autentyczność kreowanych postaci. To był jeden z moich ulubionych (dwóch) aktorów.
Jednak na na kanwie tego odejścia nasuwają mi się wątpliwości. Sejm uczcił odejście Zbigniewa minutą ciszy, wszędzie o tem głośno, wszyscy wyrażają swój szacunek i smutek zarazem. Więc powstaje pytanie o proporcje i odniesienia. A może to nie ważne. Przecież rolą i sztuką aktora jest głównie p o w i e l a n i e. Odgrywanie ról, które ktoś - twórca - wymyślił i tak naprawdę wykreował. Doskonale to widać w przypadku ekranizacji książek, gdzie postaci filmowe często nie dorastają literackim pierwowzorom.
Nic więc nie ujmując wspaniałemu aktorowi i z pewnością wspaniałemu człowiekowi, to powstał w społeczeństwach dzisiejszych kult aktorów. Kult gwiazd show biznesu. Nie żegnamy przecież wybitnych inżynierów, którzy zaprojektowali mosty. Twórcy literaccy z rzadka cieszą się taką estymą jak aktorzy czy piosenkarze. Dlaczego społeczeństwa zapatrzone są w aktorów jako w autorytety? Czyżby następowała indentyfikacja tych ludzi z wielkością i cechami postaci które grali? Czy następuje identyfikacja tych ludzi z dziełami, które (przecież tylko) odgrywają?
Blisko dwieście lat temu Fryderyk Bastiat starał się dotrzeć do rozsądku ludzi w dziedzinie ekonomii pisząc "Co widać i czego nie widać". Zmagał się w tej książce z tą cechą ludzi, która powoduje, że dostrzegają jedynie to co jest tuż przed ich oczami, co się im samo niemal narzuca. Nie dostrzegają ani przyczyn ani konsekwencji. Tak i społeczeństwa widząc aktorów - im bezpośrednio przypisują znaczenie i wartość, nie widząc ludzi faktycznie wielkich, pomijając ich milczeniem. Prowadzi to do wykrzywienia percepcji i obrazu świata i realnych w nim wartości. Wychodzi z tego zamęt ... ale cóż...


Komentarze
Pokaż komentarze (4)