Bruce Lee w swoim filmie "Wejście Smoka", na pytanie rzezimieszka o styl jego walki, odpowiada: "To walka bez walki". Następnie usuwa bandziora ze statku nie używając siły ani rąk ani nóg.
Pewną analogię do tej sceny możemy znaleźć w otaczającej nas rzeczywistości, szczególnie medialnej. Przyjmujemy powszechnie, iż polityką zajmują się politycy i partie polityczne. To one wskutek kampanii i propagowanych programów pozyskują wyborców i tworzą "życie polityczne".
Tymczasem nie jest to pełna prawda. Polityka jest epifenomenem kultury. Jest jej pochodną. Wynika z kultury, to jest zestawu przekonań, wartości, postaw akceptowanych przez członków społeczeństwa. Partie polityczne zasadniczo "reprezentują" już ukształtowane pod względem poglądów i sympatii grupy społeczne, nie zaś "zdobywają" nowych zwolenników.
W zgodzie z tym obrazem stoi wniosek, że o wynikach wyborów politycznych decydują Ci, którzy decydują o kształtowaniu kultury społeczeństwa. To tutaj właśnie, w przestrzeni kultury przebiega rzeczywista praca nad "kształtowaniem nowego człowieka". Człowieka, który będzie reagował i postępował zgodnie z przyjętym i zaakceptowanym przez niego kanonem wartości. Zgodnie z tym co uzna za dopuszczalne i niedopuszczalne, za wartościowe i bezwartościowe, za godne istnienia i godne wykluczenia.

Exemplum prawdziwej pracy politycznej, tj. tej przebiegającej w sferze kultury nad kształtowaniem światopoglądu i wrażliwości mieszkańców RP, jest omawiany w Rzeczpospolitej program „Top Model. Zostań modelką"
Obrażane „Biust wisi ci do kolan", „Wyglądasz, jakbyś miała włosy na torsie" obmacywane na wizji "kandydatki" reagują nerwowa śmiechem i płaczem na to co się z nimi wyprawia, ale przecież zostają "bo chcą wygrać".
Przyczynę takich właśnie zachowań w emitowanym dla publiczności programie telewizyjnym odkrywa przed nami Tomasz Płonkowski "medioznawca" - są nią oczekiwania widowni.
Przedstawiciele TVN twierdzą z kolei, że takie traktowanie uczestniczek programu ma je przygotować do "pracy w zawodzie". Edward Miszczak, dyrektor programowy TVN, mówił „Wprost": – To program o prawdziwym, brutalnym świecie show-biznesu, a nie atrapie tego świata.
Zatem ponieważ ludzie pragną oglądać obmacywanie z głupia frant i poniżanie młodych kobiet na ekranie telewizora, zaś te zachowania mają przygotować dziewczyny do "prawdziwego świata" to program pełni rolę wychowawczą!
Tymczasem jednak ktoś tu kłamie. Bowiem modelki, z którymi gazeta przeprowadzała wywiady, jak i adekwatne agencje zaprzeczają iżby takie praktyki miały miejsce w świecie mody lub były choćby powszechnie spotykanym zjawiskiem. Co więcej ich publiczne prezentowanie negatywnych i poniżających zachowań skłania odbiorców do prezentowania w przyszłości ich powtórzeń, w przekonaniu, że one są właśnie "normalne" i "powszechne", więc - czemu nie.
Z pewnością znajdzie się też grono chętnych widzów do obejrzenia gwałtu na żywo. Jakiegoś realnego pobicia. Skoro "oczekiwania widzów" mają być przesłanką do publikacji jakiegoś nowego "show" to tylko czekać.
Dwa i sześć dziesiątych miliona Polaków śledzących z zapartym tchem wydarzenia na ekranie Edwarda Miszczaka, nie pozostanie po tym programie tymi samymi ludźmi. Zmiany nie będą gwałtowne ani dostrzegalne natychmiast gołym okiem. Prezentowane przez Edwarda Miszczaka obrazy postaw i zachowań, będą się układały w świadomości odbiorców warstwami. Kształtowały po woli ich światopogląd, ich wartości. Poczucie tego co przyzwoite i dopuszczalne. Nie sposób zaprzeczyć, że widzowie tego programu nie będą głosowali na jedne partie, za to będą na inne.
To jest prawdziwa praca u podstaw. To są także jej autorzy. Ci, którzy w labiryntach korytarzy, za blatami biurek podejmują decyzje kształtujące polskie społeczeństwo. To oni mają władzę. To oni wygrywają albo przegrywają wybory. To oni uwznioślają myśli lub robią w głowach makagigi odbiorcom. Sprawują "rząd dusz".


Komentarze
Pokaż komentarze (1)