- No to przegraliśmy - powiedział Pan Zenon, drapiąc się z przygnębieniem w przyprószoną siwizną głowę.
Pani Zuzia przygnębionym wzrokiem obdarzała milczące teraz radio, z którego przez tyle dni płynęły dające nadzieję informacje.
- Co teraz z nami będzie? Polska stracona - dała wyraz swojej bezradności.
- Ci ludzie rozumu nie mają, najlepiej jakby te Polskę rozgrabić. Te Rychy, Zbychy. Teraz to już wszystko rozkradną.
- I prezydenta zabili - zawtórowała Zuzia. - Co z nami będzie?
- Co będzie, co będzie - zirytował się Zenon, - Gówno będzie. Trza robić swoje. Przetrzymaliśmy ruskich, przetrzymamy i Tuska.
- I Palikota - dodała nieśmiało Zuzanna.
- Tfu, i Palikota - dodał Zenon nie będąc już takim pewnym czy Palikota da się przetrzymać.
W lokalnym sztabie PiS Więckiewicz zacierał ręce.
- Teraz to się już ustawimy na dobre.
- Co Ty zgłupiałeś? - zaoponował Jurek, który był w partii nowy, a do grupy Więckiewicza należał od niedawna.
- Nic nie rozumiesz. Pryncypał na sto procent zostanie posłem, to my mamy jak w uchu. Jesteśmy ustawieni na następne cztery lata.
- No ale, mieliśmy wygrać.
- Ech, Ty głupi. A po co? Co nam z tego, że wygramy? Więcej gąb do wykarmienia? Coś konkretnego trzebaby robić. A tam wiesz, śliska nawierzchnia. Kontrole, błędy. Taaa - przeciągnął samogłoskę "a" - jest pięknie.
- No ale Kaczyński
- Co Kaczyński? Jarek jest nawiedzony. Nie widzisz, że jest niewyuczalny? Jeździł po kraju taksówką, jakby to miało cokolwiek zmienić. Ale dobrze, parę głosów zarobił. Dzięki temu ty i ja i nasz szef będziemy mieli chleb przez najbliższe cztery lata.
- No ale Polska...
- Co Polska? Polska to ja i Ty głupcze - podsumował Więckiewicz, z satysfakcją dostrzegając w oczach Jurka, pojawiające się wreszcie zrozumienie.
Vincent oglądał wieczór wyborczy paląc kubańskie cygaro i popijając szkocką whisky. Nie whiskey jak to czasem piszą profani. Whiskey jest produktem irlandzkim. "Tfu ci katole."
Po upewnieniu się, że przyjdzie mu pchać dalej ten wózek w przepaść, podszedł do komody, wykonanej z pięknego starego drewna. Wysunął szufladę. Na jej dnie leżał niewielka czerwona książeczka "UNITED KINDGDOM OF GREAT BRITAIN AND NORTHERN IRELAND - PASSPORT". Jego gwarancja wolności i nietykalności. Rozważał też zdobycie tej ciemno niebieskiej - paszportu USA, ale na tę chwilę obywatelstwo brytyjskie było dla niego w zupełności wystarczające.
Zadzwonił telefon
- Vincent? I co? W dechę co nie?
- Tak jest Panie Premierze - odpowiedział uprzejmie błogosławiąc niewiedzę ekonomiczną przywódcy największej partii w Polsce.
- Będzie dobrze. Teraz tylko będziemy musieli się wziąć do roboty.
- Oczywiście - odpowiedział uspokajającym głosem. Słomiany zapał Donka, jak go nazywali w kuluarach, zawsze gasł spokojnie w kontakcie z nieubłaganymi koniecznościami. "Ciekawe czy da się powstrzymać deprecjację złotówki przed nowym rokiem" - zastanawiał się Rostowski grzecznie żegnając się z premierem. Jej spadek w stosunku do dolara i euro spowodowałby konieczność cięć w służbie zdrowia, wojsku, administracji. "Najlepiej w wojsku" - pomyślał - "przecież i tak nie jest nam do niczego potrzebne".
Waldemar Pawlak objął tryskającego (niestety) radością ministra rolnictwa.
- No Waldek, widzisz, scyzoryki poskutkowały.
- Eeee (zareagował jak zwykle refleksem wicepremier) jakie scyzoryki ?
- No te co je rozdawałem na dożynkach. Głupole bilbordy rozlepiają, reklamy wykupują. A ja mówiłem Ci, do ludzie trzeba bracie iść, do ludzi.
- Nooo (wicepremier formułował myśli w szybki i precyzyjny sposób) taaaak. Tylko wiesz, żeby tego Palikota.
- Palikota? Stary, co Ty się martwisz, to swój chłop jest!
- No wiem, produkował dla was te jagodzianke procentową.
- To nie dla nas. Ale słuchaj, da się z facetem dogadać. To człowiek interesu, całkiem jak my.
Waldemar Pawlak rozważał czy rzeczywiście da się dogadać z Palikotem, "jakby co" - oczywiście i uznał, że jego minister ma rację.
- Całkiem jak my - powtórzył niczym echo.
- Towarzyszu premierze telefon z Novosti.
Pod wzrokiem cara, Wołodia skurczył się do rozmiarów skwarka słoniny po tygodniowym smażeniu.
- Izwinitie - Ciągle zapominał, że jego wysokość nie był zadowolony z używania dawnych form oddawania szacunku. "Towarzyszu było dobre dawniej, dzisiaj mamy postęp", zwykł mawiać jego pryncypał - ale o dziwo nigdy go za to przejęzyczenie nie ukarał.
- I cóż tam chce nasza agencja prasowa?
- Pytają czy wolno im wyrazić zadowolenie w wyboru Tuska.
Car przymrużył oczy, smakując satysfakcję płynącą z wiedzy, że sprawy dzieją się zgodnie z planami Wielkiej Rosji.
- Powiedz, że nasze elity popierały tego ... jak mu tam?
- Tuska wasze błagarodie.
- No właśnie.
Otrzymawszy wytyczne, bez których każde działanie było narażone na sierioznyje konsekwencje, agencja Novostii wypuściła w eter, zwiastun satysfakcji Moskwy z przebiegu wydarzeń w nadwiślańskim kraju.
- Teraz już można - pomyślał z satysfakcją car.
Przewodnicząca ościennego mocarstwa przyjęła meldunek o wynikach wyborów w Polsce z zimną satysfakcją fizyka, dla którego reakcja materii jest zawsze z góry przewidywalna. Nie zmieniało to właściwie planu gry na najbliższe lata, co pozwalało jej skupić się na sprawach jej własnej zagrożonej sukcesji. "Ech..., że tak u nas nie może być jak w Rosji". Ten hodowca psów, może robić co tylko mu się podoba a u nas, tylko ci bogaci pozostają ci sami.
Prymat finansów nad polityką, właściwy zachodowi, zawsze uwierał Angelę, zwłaszcza w zestawieniu z sytuacją wschodniego "przyjaciela", gdzie władza polityczna potrafiła sobie całkowicie podporządkować biznes. Ale czy zamieniła by się na państwa? "Nie, jednak nie" - pomyślała i podyktowała treść depeszy gratulacyjnej do Polski. Przynajmniej jeden możliwy kłopot z głowy.
Minister Graś minął bezdomnego, który wlókł się rankiem w poszukiwaniu butelek i puszek aluminiowych. Nachniony dobrym humorem obdarzył swoim pańskim wzrokiem niechlujną sylwetkę, uśmiechnął się promiennie i rzekł:
- Wygraliśmy.
- A co? - zapytał bezdomny.
- Wybory, jak to co?
- I co?
- I nic! - odparł z irytacją rzecznik rady ministrów. Po co w ogóle wdawał się w dyskusję z nic nie rozumiejącym społecznym mętem.
- No - odparł bezdomny - I nic.


Komentarze
Pokaż komentarze