Na gościnnych łamach Salonu24 ukazał się, zbiór pozytywnych postulatów Krzysztofa Kłopotowskiego. W intencji autora wskazówek dla Polaków - jak żyć. Jak żyć skutecznie. Słów kilka ad vocem.
I Odwaga myślenia.
Z pewnością Krzysztofa Kłopotowskiego cechuje pewna odwaga myślenia, zdolność zakwestionowania każdej powszechnie uznawanej prawdy w imię prawdy faktycznej, rzeczywistej. Stąd jego listy/posty/notatki mają pewną "zwiększoną" wartość.
II Rola notatek na blogosferze.
Błędem jest (często spotykanym) przekonanie, że tekst choćby najbardziej odkrywczy, choćby wskazując na prawdę samą, choćby mogący zmienić wszystko - zmieni cokolwiek. Nie zmieni. Żadna mądrość, niechby odwieczna i jedyna, niczego nie zmieni jeśli zostanie opublikowana na blogosferze. Będzie jak niewielki kamień, który wpada w głęboką studnię i tam już zostaje łącznie z echem. Krótkotrwałym, niewielkim, przemijającym.
Dzieje się tak z dwóch powodów:
1. 95% społeczeństwa nie znajduje się w polu oddziaływania blogosfery i internetu, ale w polu oddziaływania przemysłu kształtowania ludzkich postaw oraz myślenia, zwanego dla niepoznaki - telewizją.
2. Z pozostałych 5% uczestników blogosfery, 95% to ludzie "zapiekli". Zapiekli w swoich poglądach. Liberalnych, konserwatywnych, religijnych, ateistycznych i wszelkich innych. Na blogosferę przychodzą w jednym celu - aby walczyć. Walczyć w obronie przekonań przez siebie wyznawanych. Dokonali bowiem utożsamienia tych przekonań z nimi samymi. Stąd atak na te przekonania traktują wówczas słusznie jak atak na siebie samego. Skutek? Zapiekłość. Skutek? Walka. Skutek? Całkowita niepodatność na zrozumienie czegoś innego.
Udział w Blogosferze to po prostu gimnastyka intelektualna dla nielicznych (w skali społeczeństwa) chętnych.
III Uwagi merytoryczne do 10 przykazań Kłopotowskiego.
1. Trzy z dziesięciu "przykazań" odnoszą się do sfery religii katolickiej. Przytoczmy to jedno:
"2. Jeśli wierzysz w Boga, traktuj dogmaty kościelne jako propozycję do odrzucenia."
Teoretycznie jest to zalecenie otwartości. Nie podważa ono wiary w Boga ani nie twierdzi, że dogmaty kościelne należy odrzucić. Teoretycznie jest to zalecenie "otwarte" na możliwości. W praktyce jednak tak nie jest. Zalecenie to bowiem, nie dopuszcza postawy traktowania dogmatów kościelnych jako wartości. Uzmysłówmy sobie. Jeśli coś traktujesz jako jedynie "propozycję", to owo coś nie jest na pewno "darem" ani "wartością".
Prawidłowa treść takiego zalecenia powinna brzmieć: Bądź gotów trwać przy prawdzie, którą poznałeś i którą odczuwasz. Bądź gotów poglądy, które masz konfrontować z "prawdą" taką jaką ją poznajesz.
Jeśli wszystko traktujesz jako propozycję, to nic w twoim życiu, nie jest prawdą ostateczną. Od wszystkiego wówczas, dzieli Cię nieodwołalnie dystans traktowania wszystkiego jako propozycji. To uniemożliwia dotarcie do prawdy, nawet jeśli ona istnieje i jest poznawalna. Bowiem znając ją traktować ją będziesz - jako propozycję do odrzucenia. Czy to nie pułapka?
2. Najcenniejsze zalecenie dotyczy pracy.
W naszej etyce praca jako sama w sobie nie posiada wartości. W świecie współczesnym praca jest środkiem zdobywania zasobów materialnych. Środkiem jak każdy inny, mogący prowadzić do tego celu. Czy owym innym "równie dobrym" musi być zaraz przestępstwo? Ach. Może nim być - wcześniejsza emerytura, jeszcze wcześniejsza renta i cała masa innych środków.
Praca jednakże uległa odczłowieczeniu. Praktycznie rzecz biorąc jest we współczesnym świecie towarem. Towarem, który się kupuje i sprzedaje. Sprzedający chce sprzedać jak najmniej, za jak najwyższą cenę. Kupujący odwrotnie, chce kupić jak najwięcej za byle co.
Zniknęła z naszej perspektywy praca jako stawanie się człowieka. Jednakże przyznajmy praktycznie - nie każda praca pozwala człowiekowi się stawać. Praca szwaczki w pampersach we wschodniej fabryce tekstyliów, praca w sieci jednego z marketów w Polsce gdzie aby skorzystać z toalety, trzeba było stanąć na "czerwonym punkcie", praca na taśmie produkcyjnej poprzez wykonywanie dziesiątek tysięcy powtórzeń jednej czynności - nie tworzą człowieka. Stąd trzeba nam takiej pracy szukać, taką pracę tworzyć, a gdy ją znajdziemy - zanurzać się w niej, bo tak zamieniamy "swoją przemijalność w ludzkie ślady na ziemi".
IV Przykazanie dodatkowe.
"Prawda istnieje". Są dwie możliwe reakcje wobec takiego stwierdzenia. Pozytywna implikuje wysiłek, negatywna implikuje nihilizm i hedonizm. Więc nie bójmy się szukać prawdy. Gdy ją znajdziemy, nie bójmy się spokojnie przy niej trwać i traktować jej tak jak na to zasługuje. Jak Prawdę właśnie. Ale bądźmy gotowi. Gotowi ciągle by ją poznawać. Lepiej, dalej. Bo to co dziś wiemy jedną cechę ma na pewno może być pełniejsze.


Komentarze
Pokaż komentarze