Marzy mi się nowy patriotyzm. Nie taki jak ten stary, z jednej strony jedynie słuszny, z drugiej strony wyszydzany do bólu. Marzy mi się patriotyzm, który brałby się z rzeczywistości a nie z jej ułudy, z prawdy a nie z fikcji, jak barwną by ona nie była. Marzy mi się, żeby mogło być normalnie a nie zapiekle, żeby matematyka a nie psychologia była narzędziem budowania naszego mostu w przyszłość.
Nie uważam, iżby godło i barwy narodowe, niepodległość i suwerenność, same w sobie miały być przedmiotem tęsknoty, miłości i czci. Nie uważam, iżby Naród miał sam w sobie jakąś wartość wewnętrzną, sprawiającą że Ci co spośród niego, lepsi byli od innych, bo się Narodzili z przodków naszych.
Jeśli barwy, godło, suwerenność i niepodległość Państwa są wartościami dla których warto żyć i umierać, to czy były wartością dla milionów umierających w Związku Sowieckim pod butem Stalina? Pod godłem niepodległego państwa?
Jakąż satysfakcję z tychże "wartości" mieli Chińczycy w czasie rewolucji kulturalnej? Chiny przecież stały się prawdziwie suwerenne, a czerwona flaga powiewała dumnie nad nimi.
Jaką "wartością" były one wszystkie dla polskich sejmów rozbiorowych, dla większości Polaków żyjących wówczas w Ojczyźnie? Żadną? Jaką wartością były one dla polskiego chłopa, który przez kilkaset lat był faktycznym niewolnikiem pod sztandarem biało czerwonym?
Dlaczego zatem Polacy tak strasznie potem, zatęsknili do "biało czerwonej"? Do "orła na proporcach"? Dlatego, że to co przyszło "zamiast", deptało ich życie. Deptało ich religię. Deptało ich język przez rusyfikację i germanizację. Wzdychali do Polski, bo ona była dla nich lepsza niż Niemcy i Rosja.
Przyczyna patriotyzmu nie leży w emocjonalnej miłości do "flagi", do ziemi, do pieśni. Ta przyczyna leży w pragnieniu osobistej wolności, osobistej godności, w tęsknocie do bycia człowiekiem, do niepodległości osobistej.
To osobista korzyść, możliwość samorealizacji, to potrzeba uznania własnej osobistej godności i wolności sprawia, że ludzie stają się patriotami. Bo to nie orzeł jest godzien szacunku ale wartości, które on symbolizuje. Bo to nie flaga jest godna czci ale marzenia i potrzeby, które ona wyraża.
Gdy Jakub Wojewódzki wsadzał rękami gościa polską flagę w gówno, mniemał że wsadza tam kawałek papieru albo materiału. Albo jeszcze lepiej, kołtuństwo i zakłamanie "polskich patriotów", którzy religijni i patriotyczni są na pokaz, zaś na co dzień kierują się prywatą i małością.
Tak naprawdę jednak wsadzał w gówno coś innego. Wsadzał tam marzenia ludzi o tym, żeby być wolnymi, żeby ich nie deptano, żeby żyć dobrze i pomyślnie, żeby się rozwijać, żeby móc się wyrażać, żeby być ludźmi.
Marzy mi się patriotyzm interesu w miejsce patriotyzmu sentymentu. Patriotyzm chodzący po ziemi i nazywający rzeczy jakimi są. To dlatego łączymy się w naród i tworzymy państwo - aby żyło się nam lepiej. Lepiej materialnie ale i duchowo. Robimy tak, bo aspiracje i dążenia każdego z nas z osobna, nie mogą znaleźć praktycznej realizacji w oderwaniu, w odosobnieniu, samotnie.
Osobista niepodległość realizować się może generalnie, jedynie przez niepodległość zbiorową. Bo gdy jako zbiorowość będziemy podlegli to osobiście będziemy wykorzystywani.
Marzy mi się patriotyzm, który będzie stawianiem interesu Polaka na pierwszym miejscu. Nie z przyczyn ideologicznych ale praktycznych. Patriotyzm, który będzie wyrazem zrozumienia, że niepodległość i suwerenność, że państwo i godło są środkami nie celami.
Są środkami by żyć godnie, a nie celami, dla których należy poświęcać najlepsze części społeczeństwa. Czasem nie da się osiągnąć celów bez poświęceń, ale między takim stwierdzeniem a ideologią poświęcania się dla środków branych za cele - zieje przepaść niezrozumienia i tragedia klęski.
Niepodległość jednakże, zawsze zaczyna się w sercach ludzi. Jest wyrazem aspiracji i niezgody na mierność. Jest wyrazem szacunku dla samego siebie, biorącego się z rzeczywistego dążenia do prawdy, z szacunku dla pracy i zdobywania wiedzy. Niepodległość wewnętrzna jest wyrazem godności człowieka, który jest w stanie kwestionować narzucane mu postawy i poglądy.
Potrzebujemy Państwa. Nie takiego, które będzie nas gnębić kontrolując, obezwładniać - przejmując naszą odpowiedzialność, obowiązki i owoce naszej pracy. Nie takiego, które będzie tłumić naszą aktywność przez korupcję dla bogatych i egzekucje bankowe dla biedniejszych. Nie takiego, które będzie nas spychać w bezrobocie, bo jego establishment uzna, iż "jego niepodległość" może się realizować kosztem "niepodległości" innych.
Warto by zrozumieć, że Państwo jest wyrazem naszego interesu, marzeń i aspiracji. Warto zacząć tak patrzeć na te sprawy. Wówczas może zaczną spadać łuski z oczu, gdy patrzymy na czterdziestoletnich wypielęgnowanych ludzi, którzy - od lat żyjąc wielokrotnie ponad stan biedy będącej udziałem społeczeństwa - czują się "skrzywdzeni" jakąś decyzją polityczną. Dopiero wtedy być może zobaczymy całą absurdalność sytuacji. Całą teatralność i fałsz zachowań skierowanych na to jedno - niepodległość na koszt pozostałych, dla których odgrywany jest tani teatr.
Nowy patriotyzm, to patriotyzm interesu. Czy to materialnego czy niematerialnego. Nie zakwitnie on w Polsce a szkoda. Zatomizowani ludzie, podłączeniu do maszyny kształtującej ich myśli, stają się coraz mniej niepodlegli. Coraz bardziej akceptujący wszystko. Coraz bardziej ze szkodą dla swoich własnych prywatnych interesów.


Komentarze
Pokaż komentarze (3)