W Brukseli odbył się "przełomowy" "szczyt" Unii Europejskiej. Celem "szczytu" było znalezienie rozwiązania dla problemu niewypłacalności europejskich państw, oraz zapobieżenie rozpadowi waluty Euro.
W szczycie wzięło udział 17 państw posiadających Euro (wśród nich te najbardziej zagrożone niewypłacalnością) oraz pozostała dziesiątka.
Wszystkim uczestnikom Nimcy i Francja zaproponowały następujące rozwiązanie: Nowy traktat europejski, wprowadzający ujednolicenie opodatkowania oraz w pewnym stopniu uzależnienie budżetów krajowych od ustaleń europejskich co ma wzmocnić dyscyplinę finansową.
Wielka Brytania będąca przedstawicielem londyńskiego przemysłu finansowego nie zgodziła się na formę "nowego traktatu europejskiego", w związku z czym zaproponowane "rozwiązanie" przyjmie formę porozumienia między państwowego - czytaj traktatu mającego dwie cechy: a) bez Wielkiej Brytanii, b) bez stosowania procedur traktatowych - referenda.
Rozwiązania zaporoponowane przez Niemcy i Francję należy uznać za pozytywne dla interesów finansowych tych państw, ze szczególnym naciskiem na Niemcy. W mniejszym stopniu mają one odniesienie do aktualnych problemów i kryzysu wypłacalności państw europejskich.
Rozwiązaniem, które odnosi się do źródeł zaistniałego problemu jest zaprzestanie zadłużania się przez państwa UE. To rozwiązanie może być wprowadzone drogą zapisów konstuytucyjnych w grupie zainteresowanych państw. Nie potrzeba do tego regulacji traktatowych. Regulacje takie wzmacniają jednak bariery przeciw zadłużaniu się, za cenę dalszego obniżenia swobody ruchu i suwerenności Państw podpisujących taki traktat.
Ujednolicenie fiskalne, nie odnosi się tymczasem w żaden sposób do obserwowanego "kryzysu". Jest to postulat trwałego obniżenia pozycji i perspektyw oraz drenażu finansowego państw słabiej rozwiniętych w UE. Dzisiaj państwa UE mogą konkurować ze sobą: wielkością posiadanego kapitału, zasobem posiadanych technologii, warunkami podatkowymi dla biznesu, warunkami zatrudnienia dla pracowników. W przypadku wymuszenia zrównania warunków podatkowych, a także o czym też słychać regulacji związanych z zatrudnianiem pracowników, o przewadze konkurencyjnej, a więc o ilości finansowych korzyści czerpanych ze wspólnego rynku - decydować będą posiadane technologie i kapitał.
Postawę Polski należy uznać jednak, za "znajdującą uzasadnienie". Jest to postawa zorientowania się na Niemcy, a co za tym idzie na federalistyczną Europę z celem jako jednym państwem europejskim z bogatym centrum i biedniejszymi peryferiami. Uzasadnienie dla tej postawy wynika z oceny sytuacji, iż o losach państw decydują dzisiaj "rynki finansowe" oraz większe inne podmioty polityczne.
Romantyczne uniesienia mogą się kończyć wspaniałymi sukcesami. Jednak znacznie częściej kończą się dramatycznymi katastrofami. Znajdując się oddzielnie, nie mamy żadnej gwarancji iż prowadzona będzie polityka realnie sytmulująca rozwój kraju. Przeciwnie, doświadczenia zdają się wskazywać, że nasze samodzielne wewnętrzne mechanizmy, prowadzą do destrukcji i niskiej efektywności.
Polak potrafi. W podobnych warunkach, jeśli są przejrzyste potrafi swoją pracowitością i pomysłowością prześcignąć innych. Dzisiaj mamy samodzielnie tworzone państwo najbardziej w Europie promujące nieproduktywność i niepracowitość. Z największą armią emerytów i rencistów, z odchodzeniem z czynnej pracy przez wiele grup społecznych, w ramach wywalczonych "przywilejów". Wbrew pozorom, regulacje europejskie mogą być bardziej "pro rozwojowe" aniżeli produkowane u nas. Co jest konstatacją bardzo smutną, ale prawdziwą.
Polska jest związana z podmiotami gospodarczymi i finansowymi zachodu, powoduje to oczywiste uzależnienie od "uczestnictwa" w mechanizmach zachodu. Podstawowym jest pytanie


Komentarze
Pokaż komentarze (1)