Gdy publiczna egzekucja Stefana Niesiołowskiego nabiera tempa, pozwolę sobie napisać kilka słów w jego obronie, albowiem każdy oskarżony na obronę zasługuje. Chyba, że nie, chyba że uważamy inaczej. Zatem niniejszy tekst nie stanowi "oceny" zajścia i osób w nim uczestniczących, ale przedstawia argumenty po jednej ze stron.
Dostępny w sieci film przedstawia zajście między posłem Niesiołowskim a Ewą Stankiewicz. Zachowanie Niesiołowskiego zostało publicznie uznane za chamski napad na dziennikarkę. Czy rzeczywiście?
#1. Ewa Stankiewicz - nie jest dziennikarką. Jest stroną sporu politycznego. Dziennikarz to przedstawiciel niezależnych od warstwy politycznej mediów. Niezależność ta nigdy nie jest zero jedynkowa, jednak dziennikarz otwarcie i czynnie nie uczestniczy w przedsięwzięciach politycznych, albowiem nie było by z definicji możliwe ich obiektywne, przez niego relacjonowanie. Pani Ewa Stankiewicz jest działaczką społeczną i polityczną, dodatkowo wykonującą czynności z zakresu pracy dziennikarza. Dziennikarzem jednak nie jest.
#2. Stosowanie wybiegu, iż Ewa Stankiewicz jest dziennikarką, jest nieuczciwe i nieetyczne. Służy wyłącznie uzasadnieniu jej zachowania w pokazanej sytuacji i stworzeniu bardziej negatywnego kontekstu wobec osoby jej adwersarza.
#3. Stefan Niesiołowski wielokrotnie informuje przedstawicielkę wrogiej mu strony politycznej o tym, że "nie chce z nią rozmawiać". Ewa Stankiewicz znając "erupcyjny" charakter oskarżonego, ponawia swoje zabiegi nie przyjmując do wiadomości, że poseł "nie chce z nią rozmawiać". Gdy normalny człowiek słyszy od drugiego, że ten - nie chce z nim rozmawiać, daje spokój. Gdy widzi na dodatek wzrastające wzburzenie - daje spokój do sześcianu, po cóż bowiem miałby dalej indagować taką osobę. Dalsze indagowanie wzburzonej i odmawiającej kontaktu osoby jest zwykłym napastowaniem, nakierowanym na dyskomfort osoby napastowanej.
#4. Słowa i zachowania Stefana Niesiołowskiego były reakcją, na akcję przedstawicielki drugiej strony politycznej (a nie dziennikarki). Były reakcją na napastowanie i dręczenie słowem i zachowaniem. Były reakcją, która nastąpiła po wcześniejszych próbach zakończenia rozmowy i po wcześniejszych komunikatach o odmowie wchodzenia w relację z Ewą Stankiewicz. Reakcja tym się różni od akcji, że nieetyczna jako taka (np. zabójstwo) bywa uzasadniona okolicznościami, w szczególności wcześniejszym agresywnym zachowaniem drugiej strony.
Zachowanie pani Ewy Stankiewicz było agresywne, albowiem nie szanowała odmowy Stefana Niesiołowskiego co do prowadzenia rozmowy. Było agresywne, bowiem widząc ponawianą odmowę i wzrastające wzburzenie indagowanego - nadal narzucała się z żądaniami rozmowy.
#5. Użyte w trakcie nagabywania Stefana Niesiołowskiego stwierdzenia przez Ewę Stankiewicz "mam swoje imię i nazwisko", nie znajdują się w kanonie "dziennikarskiego prowadzenia rozmowy", mają swoje miejsce w potoku utarczek słownych i w takiej właśnie konotacji, zostały użyte przez autorkę. Ich intonacja i kontekst jednoznacznie wskazuje na emocjonalny negatywny przekaz.
#6. Żaden polityk, nie ma obowiązku prowadzenia rozmowy, której nie chce. Wystarczy przypomnieć sobie słowa ś.p. Lecha Kaczyńskiego "spieprzaj Pan", oraz "spieprzaj dziadu". Tak ś.p. prezydent relacjonował swoją reakcję: "[Pierwszą] serię wytrzymałem. I przy drugiej serii dopiero mu twardo, ale jak na praską ulicę to zdecydowanie łagodnie".


Komentarze
Pokaż komentarze (259)