Społeczeństwo polskie. Jest niezwykłym zbiorem ludzi. Mającym oczywiście swoje wady, jednak generalnie Polacy są narodem szlachetnym i prawym. Jeśli popełniają błędy, wybierają źle, zachowują się niewłaściwie, to jest to wynikiem niemal odwiecznie sączonej narodowi trucizny. Trucizny medialnej, kłamstw i fałszywych poglądów. Truciznę tę sączyli zaborcy, komuniści, teraz sączą ją media, znajdujące się w rękach popleczników zła. Naród jest - mówiąc słowami wieszcza - jak lawa. Z zewnątrz szkaradna i zimna, lecz pod spodem ogień szlachetny w nim pała i trzeba nam jedynie ów żar rozniecić.
Taka jest opowieść tych co Polskę chcą obudzić, albo odzyskać.
Naród Polski jest dojrzały i rozsądny. Przeszedł już swoje i potrafi ocenić zapędy nierozsądnych polityków. Racjonalnie wybiera lepsze jutro, kierując się mądrością i dojrzałością spotykaną od dawna w zachodnich demokracjach. Oczywiście są ludzie i grupy pragnące go pociągnąć, w jakieś szaleństwo. W kolejne hekatomby konfliktów. Burzyciele, podpalacze, to pozostałość dawnych koszmarów. Dla własnego ego, chcą naród uwieść. Ale społeczeństwo już dojrzało i dlatego wybiera słusznie i rozsądnie.
Taka jest opowieść tych, co rządzą.
Naród Polski to "polactwo". Generalnie ujmując zbiór cwanych fornali, których podstawową perspektywą życiową jest bezpośrednia i osobista korzyść. Reszta to dla nich, fantazmaty, ścierki do wycierania sobie ust przy ważniejszych okazjach. Marynarki zakładane od święta by wyglądać lepiej w oczach innych fornali. Naród. Polska... To niezbędne ozdoby, nie mające dla "polactwa" żadnego realnego znaczenia.
To jest opowieść tych, co się dziwią powtarzającym się "złym" wyborom.
Jaki jest więc sens działalności politycznej? Jaki jest jej główny rys?
Czy ma to być "budzenie śpiącego Narodu", usypianego medialną kołysanką? Czy naród to dobro, któremu wystarczy przedstawić prawdę by wstał z kolan i dobro budował dalej? Czy naród to "uśpiony mąż", którego po prostu należy obudzić. Ten gdy wstanie, szlachetny z natury, ustawi rzeczy we właściwym porządku, ku dobru i pożytkowi wszystkich.
Czy może naród to złośliwy wyrostek, który tak naprawdę en bloc, nigdy nie był podmiotem, nigdy sam się nie rządził, jak zresztą inne narody. Wyrostek, który wyśmieje prawdę, opluje dobro i z radością wybije szyby w jakimś domu jeśli będzie miał po temu okazję i nic mu nie będzie za to groziło.
Stąd czy "naród" należy budzić i działać dla jego dobra? Czy też należy nim kierować, "wychowywać", wykorzystywać dla jego własnego dobra? Czy też należy go wykorzystywać "po prostu", bo na to zasługuje, oczywiście wiele opowiadając o jego szlachetności i naszym dążeniu do jego dobra?
A może naród to fikcja. Fizyczny byt wywodzony z pochodzenia. W realności nie złączony niczym poza fizycznymi granicami Państwa, oraz agresją sąsiadów (od czasu do czasu). (To agresorzy uwolnili naród, tj. chłopów z poddaństwa?). (A może naród to była szlachta a chłopi to byli podludzie, których sprzedawano, kupowano, którzy nie byli nawet przedmiotem prawa?)
A może naród to zbiór najpierw małych społeczności. Społeczności posiadających realne podzielane wspólnie poglądy, zasady, wartości. Może takie społeczności są "kuźnią narodu", może takie "trzeba" budować.
A może naród to ostatecznie Polski Kościół Katolicki. Jedyna trwała instytucja, traktująca z natury rzeczy ludzi jako równych. Przechowująca skarby języka, niosąca "polskość" przez wieki.
Czy nie jest tak, że posiadamy ugruntowane przekonania, kalki przez które patrzymy na rzeczywistość w taki sposób, że dostrzegamy wyłącznie to co nasze (z góry założone) przekonania potwierdza, zaś pomijamy to co stawia nad nimi znak zapytania. Mamy więc swoje przekonania na temat narodu i polityki, i abstrahując od rzeczywistości powtarzamy postawy i zachowania, które nie rodzą sensownych skutków. Mówimy sobie że za mało próbujemy, że to kwestia większej ilości powtórzeń i intensywniejszych działań.
A może po prostu najlepiej machnąć na to ręką, twierdząc, że nie ma jasnych i konkretnych odpowiedzi, że szukać takowych nie warto, skupiając się na najbliższym dniu, i trzymając się swoich odpowiedzi, które są prawdziwe, bo są nasze. Wtedy spada z głowy wszelki zamęt. Droga staje się prosta. Mówiący inaczej są na powrót wrogami, których trzeba pokonać. Mówiący tak jak my, są naszymi przyjaciółmi, których cenimy za to, że tak właśnie mówią. Życie mija. Nic się nie zmienia. Kolejne głupoty nabierają kształtów.


Komentarze
Pokaż komentarze