Minister Spraw Zagranicznych RP zwrócił się z prośbą do wysokiej przedstawiciel Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Catherine Ashton, o pomoc w sprawie odzyskania przez Polskę wraku Tu-154M.
Idiotyczne nazewnictwo związane z funkcją i pozycją pani Ashton, najlepiej oddaje realne możliwości jej działania. Są one z definicji - żadne. Głupcy kształceni na telewizji wierzą, że "Unia działa" i można się do niej zwrócić o pomoc. Tymczasem jedyne co działa, to państwa narodowe, które pod "maską" UE realizują takie czy inne interesy.
W Europie istnieje tylko jedna osoba, która ewentualnie mogłaby nam pomóc w odzyskaniu wraku Tu-154M wbrew niechęci Rosji. Ta osoba to pani Angela Merkel.
Każdy, kto minimalnie się zna na funkcjonowaniu rzeczywistości politycznej wie, że oficjalne pisma, zachowania i stanowiska, jeśli są wyrazem realnych dążeń, to zawsze są poprzedzone całkowitym dogadaniem sprawy "na gębę". Wtedy robi się wystąpienie, kieruje się pismo, itd. itp.
Sikorski albo Tusk musieli więc wcześniej coś uzgodnić z Niemcami. Albo uzgodnili, że UE zwróci się do Rosji o wydanie wraku i odegra w ten sposób względem Polski rolę dobrego taty albo mamy. Albo uzgodnili, że rzeczywiście Niemcy pomogą nam odzyskać ten wrak, co jest bardzo mało prawdopodobne, bo Rosja ma pierwszeństwo w Niemczech daleko przed Polską.
Więc to teatr. Komedia, w której jedyną niewiadomą jest czy UE zwróci się do Rosji czy nie. Jeśli tak, to teoretycznie Rząd mógłby złapać plus u zwolenników teorii zamachu, jako ten który "Rosji się nie kłania", a nie waha się zwrócić do Europy po pomoc. Jeśli nie, to już nawet nie ma co komentować.
Olbrzymia inwestycja PO i całego naszego establishmentu w "dobre relacje z Rosją", została właśnie wyrzucona w błoto. PO wchodzi niniejszym w buty PiS, i to na dodatek zaprzecza wszystkiemu co robiła do tej pory. Rosja okazała się państwem, z którym normalnych stosunków, ułożyć sobie Polska jednak nie może. I to jest klęska polityki PO.
Politykę zagraniczną prowadzi jednak także opozycja. Eskapady przedstawicieli PiS do USA, wyrażały amerykański kierunek polityki zagranicznej Polski. Pani minister Fołtyga z panem Macierewiczem, rozmawiali z kongresmenami itp. uzyskując nawet niezobowiązujące oświadczenia, że "coś wypadałoby z tym zrobić". Tymczasem po policzku wymierzonym Polsce przez Rząd (zwany administracją) USA 17 września 2009r., USA najpierw ustami Zbigniewa Brzezińskiego powiedziały co myślą o PiS, a następnie już sam Rząd negatywnie ustosunkował się do petycji o śledztwo międzynarodowe w sprawie katastrofy w Smoleńsku.
Tak więc zostaliśmy sami, z przysłowiową ręką w nocniku. Jak kiedyś, jak dawniej, jak zawsze. Nie mamy przyjaciół ani realnych sojuszy. Napychamy sobie głowy fantazjami o suwerennej i mocarstwowej Polsce, która powstanie jeśli tylko się przebudzimy, odzyskamy Polskę i na stołkach postawimy tych już oświeconych co nam to wszystko opowiadają. Stajemy ponownie wobec nieprzyjaznych nam zachowań zewnętrznych potęg. Katastrofa.


Komentarze
Pokaż komentarze (4)