Ilekroć rozmawia się z Polakami należy to czynić ostrożnie. Łatwo bowiem w trakcie rozmowy naruszyć jakąś "prawdę większą", która jest prawdą naszego drogiego brata albo siostry. Po czym poznać, że właśnie dotknęliśmy "prawdy większej"? Po reakcji jej posiadacza oczywiście. Gdy właściciel "prawdy większej" dostrzeże niecne nasze zamiary jej dotknięcia albo co nie daj Boże podważenia, rusza do ataku. Do ataku, który ma odsunąć niebezpieczeństwo, zniszczyć jego źródło, ocalić zagrożoną "prawdę".
Jakie to są "prawdy większe" we współczesnej Polsce?
1. PiS jest jedyną szansą Polski.
2. Naród jest najwyższą wartością.
3. PiS jest największym zagrożeniem dla Polski.
4. W PRLu nie było niczego dobrego.
5. JOW jest szansą i nadzieją dla Polski.
6. Państwo nie powinno się dotykać gospodarki i ekonomii.
7. Udział w UE to zguba i zdrada Polski.
8. Własność prywatna jest zawsze lepsza niż państwowa.
Można by jeszcze długo wymieniać, w tym wypowiedzieć zdania przeciwstawne na temat "Smoleńska". "Prawdy większe" mają to do siebie, że ich wyznawcy identyfikują siebie z tymi z owymi "prawdami". Następuje na tyle silny emocjonalny związek między osobą, daną "prawdę większą" wyznająca, a treścią owej "prawdy", że atak na pogląd brany za prawdę staje się realnie atakiem na osobę, rani jej uczucia. Dlatego właśnie pojawiają się negatywne emocjonalne reakcje. To zrozumiałe.
"Prawdy większe" wyznawane są na podstawie wiary a nie wiedzy. Oczywiście ich wyznawcy posiadają jakieś podstawowe - zasłyszane najczęściej - instrumentarium argumentacyjne. Nie zmienia to jednak faktu, że naturą relacji między osobą a - posiadaną przez tę osobę - "prawda większą", jest związek emocjonalny.
Prawdopodobną przyczyną tego zjawiska, albo jego tłem, jest całkowite zapoznanie hierarchii wartości i zjawisk. Stare porzekadło mówi przecież: "Rzeczy które są wieczne, są wiecznie ważne. Rzeczy, które nie są wieczne, są wiecznie nieważne". Tymczasem (nierzadko poprzez łączenie pierwiastka religijnego z np. politycznym) absolutyzujemy rzeczy, które absolutne nie są. Czynimy je - w swoim mimowolnym oglądzie - rzeczami wagi najwyższej. A skoro posiadają taką właśnie wagę, to są najważniejsze, to bronić ich wypada w zasadzie "za wszelką cenę".
Owo "za wszelką cenę" nie oznacza oczywiście, iżby wyznawcy prawd większych, chcieli uiścić realnie (i czynili to) jakąś wysoką cenę za wyznawane "prawdy większe". Taki Marek Jurek (weźmy np. politykę na warsztat) uniesiony prawdą większą wyszedł z PiS gdy dojrzał nieprawość Jarosława Kaczyńskiego. Ale przecież nie o to chodziło, żeby pościć na wygnaniu (płacić realną cenę) tylko o to żeby PiS pognębić, odebrać mu posłów, wyborców, palmę uwielbienia ludu i dotacje budżetowe. A skoro ów - niewysłowiony - zamiar się nie powiódł, to i cena stała się zbędna do płacenia, i Marek Jurek zobaczył w Jarosławie Kaczyńskim wielkiego demokratę i wielbiąc zasługi PiS wstąpił w jego karny szereg walki z wrogami Ojczyzny.
Owo "za wszelką cenę" odnosi się więc nie do realnej ceny, mogącej być do zapłacenia przez przeciętnego wyznawcę "prawdy większej". Odnosi się ono do czegoś innego. Do czego? Ano do tego co leży w zasięgu ręki. Co łatwo można poświęcić szczytnie na ołtarzu prawdy większej. Odnosi się do relacji z innymi ludźmi.
Wyznawcy "prawd większych" za podstawową "prawdę mniejszą" uznają swój stosunek i swoje zachowanie w relacji do innych osób, w szczególności do osób kwestionujących "prawdę większą". Cóż bowiem za znaczenie, może mieć ten stosunek czy ich postępowanie względem drugiej osoby gdy to co najważniejsze - "prawda większa" jest zagrożone? Żadne. Przecież "prawdy" należy bronić za wszelką cenę. Właśnie za cenę relacji, za cenę swojego zachowania i swojej postawy względem innych. To dokładnie jest owa cena, która płacona jest w poczuciu dobrze pełnionego obowiązku bo w dobrej sprawie.
Tymczasem Nauczyciel z Nazaretu, pytany niecałe dwa tysiące lat temu o to co jest najważniejsze, odpowiedział że dwie rzeczy. Miłość do Boga i miłość do drugiego człowieka - taka jak do siebie.


Komentarze
Pokaż komentarze