Komentariat szuka winnego

Komentariat salonowy jest w szoku.

Jest w szoku  i nie może uwierzyć, że stało się to co się stało, i że to co się stało, jest naprawdę tym co się stało. No i w efekcie zaczyna dzialać mechanizm wyparcia. Zrozumienie tego co się stało wymagałoby sporego krytycyzmu wobec siebie, wobec żywionych dotychczas poglądów i  zajmowanych postaw. A do tego jeszcze dołącza się strach przed tym co się dzieje i co się jeszcze dziać może i strach przed zdecydowanym wskazaniem na sprawcę, bo sprawca jest groźny i niebezpieczny.

Mózg i umysł mają środki, żeby uniknąć takiego rozliczenia z sobą i z otoczeniem. Jest  w nim system zwany Interpretatorem lub Systemem 1, systemem szybkiego intuicyjnego myślenia wg Kahnemana, który podsunie wygodne uzasadnienie tego co się dzieje.

Ludzie kapitulują przed przemocą fizyczną, ale jest też przemoc symboliczna i skoro w przestrzeni publicznej pojawiło się oficjalne oskarżenie poprzedniej władzy o to i o owo, to nie jest  tak łatwo je zakwestionować i mu się przeciwstawić, przejść nad nim do porządku dziennego i je po prostu odrzucić. Bo jak odrzucę, to zakwestionuję prawomocność władzy i narażę się na jej niełaskę.

Więc gdy Interpretator zasugeruje, że nie ma dymu bez ognia i jest jakieś ziarno prawdy w tym oskarżeniu, trudno się takiej sugestii oprzeć. No i komentariat zaczyna szukać winnego, szuka i znajduje w w rozmaitych miejscach byle nie tam gdzie trzeba. Mówiąc krótko, komentariat szuka sposobu adaptacji do nowej, nieoczekiwanej sytuacji. Jak by się tu wymiksować ?

Komentariat padł ofiarą liberalnego urojenia o autonomicznym, niezależnym ststusie jednostki i nie zdaje sobie sprawy z sił i mechanizmów o charakterze społecznym, która na jednostkę oddziałują, np. wymuszając postawy konformistyczne.

Typową postawę w tym guście opisuje znany motyw barona Muenchhausena, który własną ręką z bagna się wyciągnął za włosy. Najbardziej reprezentatywną ilustracją takiej postawy jest w s24 pani Karolina.