Owca wyzwolona (kazanie Wielkanocne)

Tak, jestem liberałem. Bo jestem chrześcijaninem. Nie mogę inaczej, bo "ku wolności wyswobodził nas Chrystus" (Ga 5,1). Ilu było takich przede mną? Jak bardzo różnili się między sobą w pojmowaniu wolności. Dla jednych była ona podstawą ich religijności. Inni - mniej emocjonalnie, z chłodną precyzją skalpela - wyprowadzali racjonalne uzasadnienia dla objawionej im-nam natury człowieka. Wolność to życie. Kto żyje w niewoli, ledwie egzystuje. Liberalizm to pochwała życia. To wyzwanie. Dla wielu - niestety - przekleństwo. Zbyt trudny dar, by chcieli sobie z nim radzić samodzielnie. Zbyt wymagający, bo jeśli chce się być wolnym, to trzeba mieć odwagę, by płacić cenę tej wolności. O ileż łatwiej żyć na kredyt, albo po prostu na cudzy koszt! Decydować, wybierać, i ponosić konsekwencje własnych wyborów - to zbyt wiele.

 Niekiedy nawet chrześcijanie, nawet prawdziwi Polacy-katolicy, wolą, by kto inny za nich decydował. Kto inny płacił za ich poczucie "bezpieczeństwa". To tak, jakby powiedzieć: skoro już nas zbawiłeś, to teraz jeszcze trochę wysiłku "w naszym imieniu", to poprowadź nas, a my sobie - jak te baranki - pójdziemy za Tobą. Przecież wszystko jasne; Ty - Pasterz, my - owce. Ty znasz drogę, my możemy pobłądzić. Mianowałeś swoich namiestników, niech więc oni się martwią. Tym bardziej, że bardzo się do tego garna i lubią pokazywać, co słuszne a co nie. My stadnie posłuchamy, co dobr, a co złe. A jak zabłądzimy w ciernie, to - wybacz - niech nas Pasterz, albo jego pomocnicy odnajdą. Przecież radość z takiego zagubionego jest większa niz z dziewięćdziesięciu dziewięciu niezagubionych. O innych my się nie martwimy, bo to przecież nie nasza sprawa. A poza tym, dla wszystkich trawy nie starczy. Skoro tak sobie tę wolność cenią, to niech idą, gdzie ich oczy poniosą. Sami zobaczą, jakie to głupie i złe ładować się w paszczę wilka. Potem będą łkali i szlochali, że nie byli ze stadem. Nasza wolność to uświadomiona konieczność podążania w zwartej grupie, w szyku, uroczyście, bez narażania się na pokusy, bez naiwnego opierania się na własnych sądach. Ty, Pasterzu, wyprowadziłeś nas z zagrody, to prowadź, gdzie chcesz.

 Są jednak czarne owce, które patrzą z tęsknotą w dal. Nie dlatego, że im się Pasterz nie podoba. Oddałyby za niego życie. One jednak czują, że Pasterz wcale nie domaga się od nich, by biegały tylko tam, gdzie reszta. A może Pasterz wcale nie używa psó, nie nagania, tylko patrzy na wszystkie swoje owce z miłością i wyrozumiałością, kiedy nie stawiają one kopyt w te same ślady. Więc i  osobne ich ścieżki nie dziwią Go

 To uproszczenie, jak i przypowieść, do ktorej nawiązuje. Życie jest bogatsze, przerasta parabolę. Żyć można tylko wolnym. Żyć, nie egzystować.