Lamentacja po debacie

Mamy, co mamy.

1. Donalda Tuska - udającego na potrzeby kampanii, ze jest innym człowiekiem i ma zupełnie nowe poglądy (zwłaszcza społeczno-gospodarcze!);

2. Jarosława Kaczyńskiego - też udającego "swojego chłopa", który nawet z Sekielskim i Morozowskim potrafi zdobyć się na humor, brylującego w salonowych pogadankach o kolorowym kisielu. No chyba, że ktoś mu na sznurówkę nadepnie, to za... i jeszcze poszczuje Kurskim.

3. Aleksandra Kwaśniewskiego - długo wracającego z Filipin. Do Babadag.

 oraz całą masę robaczków pomniejszego płazu - jak mawiał o. Bocheński. Robaczki, jak to robaczki, jedne oślizłe, inne karakonowate. Nie brzydzą sie nimi chyba tylko entomolodzy, ale z innych powodów.

 Można się cieszyć, ze porównaniu trzy debaty pokazują, że jest realny problem w Polsce. Że trzeba i warto o nim debatować, że koniecznie trzeba coś konkretnego ZROBIĆ. Tylko, że o tym wiadomo od co najmniej kilkunastu lat!

Kiedy znalazł się jeden, co miał konkretny plan działania (Leszek Balcerowicz), to mu to wypominają do dziś i jeszcze przez kolejnych sto lat będą. Potem mozolnie i przykładnie zachlastywano wolnościowy impuls w Rzeczpospolitej. Zdrowe odruchy chciał jeszcze lansować Jerzy Buzek, ale dał się zagdakać kwokom związkowym, które na spółę z wronami (dla niepoznaki różowymi) rozdziobały cały ser reformy państwa. Inny drób miał wnieść radośnie nowy kurnik, ale przez dwa lata ochlapywał błotem świeżo przybite deski.

Wczorajsza debata udowodniła mi tylko, że oni kompletnie nie znają się na niczym sensownym. Tusk uciekał na każde posądzenie o liberalizm, Kwaśniewski bredził o tym, jak się wygrywa wybory, a Kaczyński miał czkawkę socjalną.

Mamy, co mamy. I znowu trzeba wybierać. Ani nie będzie smakował, ani się nie najesz.