Zygmunt Jan Prusiński
BRONIĘ KAŻDE MĄDRE SŁOWO
Jestem w krainie Dolnego Upadku
liczę drzewa te z epok minionych -
jak to się mówi: (w starym garniturze
stary człowiek) – rozpieszczam ciało
kobiety nieistniejącej...
Może i bywa zapraszana
przez Zakon Poetów nieżyjących pośród jezior.
Tam bywam i tam szerzę miłość do Słowa.
Ogniska po północy są inne -
mają kształt języków dojrzałych.
Czarne ptaki nie śpią
czekają na posiłek który zawsze zostaje.
Wiedźmy wychodzą ze skał...
Rośnie samoczynnie mistyfikacja
kątów zależnych od siebie -
oczekuję czarnego bluesa
w postaci ludzkiego krzyku.
Bo we mnie i (cisza krzyczy)
pełna obaw że to wszystko runie
jak spadający orzeł w kotlinie.
15.11.2012 - Ustka
Czwartek 10:20
Wiersz z książki „Życie z duchami”


Komentarze
Pokaż komentarze (1)