Znasz to uczucie. Rozmawiasz ze znajomym o butach trekkingowych albo przez kilka sekund dłużej przytrzymujesz wzrok na zdjęciu egzotycznej wyspy w swoim telefonie. Mijają dwie godziny, otwierasz dowolną aplikację, a system bezczelnie zalewa Cię ofertami wyjazdów i zniżkami na obuwie. Mówimy wtedy o inwigilacji, podsłuchu i bezwzględnych algorytmach wielkich korporacji technologicznych.
Uważamy te mechanizmy za nowoczesny produkt ery cyfrowej. I tu popełniamy fundamentalny błąd percepcji.
Współczesne algorytmy rekomendacyjne Mety, TikToka czy Google nie są nowym wynalazkiem – są jedynie prymitywnymi, uproszczonymi w skali makietami pokazującymi, jak cała rzeczywistość organizuje się wokół nas na poziomie kwantowym i informatycznym. Żyjemy wewnątrz nieskończenie bardziej zaawansowanej struktury, która działa na dokładnie tej samej zasadzie: bez przerwy Cię słucha, analizuje Twoje zaangażowanie i w czasie rzeczywistym renderuje Twój spersonalizowany feed zdarzeń, który potocznie nazywasz „losem”.
Aby to zrozumieć, musimy odrzucić cały dotychczasowy, magiczny bełkot o „przyciąganiu szczęścia myśleniem” i spojrzeć na mechanizm zwany manifestacją jak na czystą inżynierię informacji.
1. Reżim niejawny jako nieskończona baza danych
W fizyce teoretycznej i modelach unifikacji informacyjnej – takich jak rozwijany przeze mnie model 11 stopni swobody – rzeczywistość dzieli się na dwa podstawowe stany: reżim jawny (to, co widzisz, dotykasz i przeżywasz) oraz reżim niejawny (ocean potencjałów, pole informacyjne).
Reżim niejawny to stan absolutnej superpozycji. Znajdują się tam wszystkie możliwe wersje wydarzeń jednocześnie. Leży tam potencjał Twojego spektakularnego sukcesu, potencjał Twojego bankructwa, scenariusz nagłej choroby, spotkania miłości życia czy utknięcia w życiowej martwocie. Te scenariusze nie mają jeszcze kształtu ani materii – są czystym prawdopodobieństwem.
Dokładnie tak samo działają serwery YouTube’a czy Netfliksa. W ich gigantycznej bazie danych (w reżimie niejawnym) spoczywają miliardy filmów. One fizycznie tam są, ale dopóki w nie nie klikniesz, nie istnieją na Twoim ekranie. Nie zużywają pikseli ani procesora Twojego urządzenia. Czekają w uśpieniu na zapytanie.
2. Uwaga jako zapytanie do bazy danych (Query)
Większość szkół duchowych i motywacyjnych używa dziś modnego słowa „wibracja”. Mówią: musisz wibrować na wysokich częstotliwościach, aby przyciągnąć dobro. Przetłumaczmy to na język programowania. Twoja uwaga, myśl, głębokie emocjonalne skupienie i wewnętrzne napięcie to nic innego jak instrukcja SQL – zapytanie ofertowe wysłane prosto do bazy danych Pola.
Algorytm smartfona nie dba o to, czy film, który oglądasz, jest dla Ciebie dobry, czy zły. On mierzy czas zatrzymania wzroku (dwell time) oraz tarcie emocjonalne, jakie w Tobie wywołuje. Jeśli z lękiem i fascynacją klikasz w nagłówki o katastrofach, system idzie po linii najmniejszego oporu i optymalizuje Twój feed tak, by cały Twój główny ekran stał się kroniką końca świata.
Kosmiczny algorytm rzeczywistości reaguje identycznie. Jest matematyczny, bezosobowy i skrajnie zoptymalizowany energetycznie. Kiedy generujesz w sobie potężne, gęste napięcie – na przykład paniczny lęk przed stratą, obsesję na punkcie zdrady czy nieustanny gniew – stajesz się silnym rezonansem w Polu. Pole nie ocenia Twoich emocji moralnie. Ono po prostu odczytuje Twoje „zapytanie” i – optymalizując procesy – podsuwa Ci z reżimu niejawnego dokładnie takie konfiguracje zdarzeń i spotkań, które idealnie pasują do Twojej wewnętrznej matrycy informacyjnej.
3. Wielka ściema „Prawa Przyciągania”
To właśnie dlatego popularne poradniki o manifestacji i „Prawie Przyciągania” w większości przypadków ponoszą spektakularną porażkę, a ludziom, którzy je stosują, życie często rozpada się jeszcze bardziej.
Poradniki te uczą manipulacji na poziomie interfejsu użytkownika. Każdemu każą wmawiać sobie przed lustrem: „jestem bogaty, jestem bezpieczny, jestem kochany”. To tak, jakbyś próbował oszukać algorytm Google wpisując w wyszukiwarkę słowo „zdrowie”, podczas gdy w ukrytych kartach przeglądarki masz otwarte czterdzieści zakładek z opisami objawów śmiertelnych chorób, które namiętnie studiujesz od trzech tygodni.
System ma gdzieś to, co deklarujesz na poziomie powierzchownego interfejsu. On ma dostęp do Twoich plików root. Analizuje Twoje głębokie, strukturalne napięcie, czyli kod ukryty w podświadomości. Jeśli pod powłoką sztucznych afirmacji wibrujesz panicznym, zakorzenionym poczuciem braku i niesprawiedliwości świata, kosmiczny algorytm zoptymalizuje Twój życiowy feed tak, aby dostarczyć Ci więcej sytuacji generujących brak. W pętli sprzężenia zwrotnego (Feedback Loop) zawsze dostajesz to, czym autentycznie i organicznie karmisz system, a nie to, o co grzecznie prosisz w deklaracjach.
4. Spersonalizowany feed zwany „Losem”
W ten sposób człowiek bardzo szybko staje się więźniem własnego algorytmu, co szerzej opisuję w moich książkach, m.in. w najnowszym manifeście nie-dualizmu „To by było na tyle”, gdzie analizuję architekturę tego życiowego zapętlenia.
Mechanizm ten wygląda następująco:
Klikasz w lęk (Twoja podświadoma matryca skupia się na zagrożeniu).
Pole reaguje na zapytanie i renderuje w Twoim reżimie jawnym zdarzenie potwierdzające to zagrożenie.
Widząc to zdarzenie, utwierdzasz się w przekonaniu: „A nie mówiłem? Świat jest zły i niebezpieczny!”. Twoje przerażenie rośnie.
Rezonans się zagęszcza, a kosmiczny algorytm otrzymuje informację zwrotną: Użytkownik wykazuje wysokie zaangażowanie przy tym typie bodźców. Renderować więcej tego samego.
W ten sposób wpadasz w głęboką inercję własnego losu. Największym błędem jest wtedy uznanie, że Twój spersonalizowany feed to obiektywna prawda o całym świecie. To dokładnie ten sam mechanizm psychologiczny, który dotyka człowieka przekonanego, że cała ludzkość zwariowała, ponieważ jego własny feed na TikToku kręci się wokół teorii spiskowych i teorii płaskiej ziemi. Mylisz swój zoptymalizowany wycinek z całością oceanu Pola.
Podsumowanie: Jak wyczyścić kosmiczne pliki cookies?
Skoro rzeczywistość to samonapędzający się algorytm rekomendacji oparty na pętlach sprzężeń zwrotnych, to jak z niego wyjść? Jak przestać w kółko otrzymywać te same, bolesne reklamy od losu?
Większość ludzi próbuje „manifestować lepsze rzeczy”, czyli po prostu desperacko klikać w inne linki. Ale to wciąż generowanie napięcia, wciąż ta sama zabawa wewnątrz algorytmu. Prawdziwe rozwiązanie – rewolucyjne i domagające się całkowitego odarcia z iluzji (o czym szczegółowo traktuje cała struktura „To by było na tyle”) – leży zupełnie gdzie indziej.
Nie chodzi o to, by zmusić algorytm do wyświetlania ładniejszych obrazków. Chodzi o to, by zainstalować AdBlocka na własną narrację.
Jedynym skutecznym sposobem na zresetowanie stopni swobody swojego losu jest całkowite, świadome wygaszenie wewnętrznego napięcia i uciszenie neurotycznej opowieści o samym sobie. To powrót do Punktu Zero – nieruchomej osi, wokół której kręci się całe to zapętlone koło symulacji.
Kiedy Twoja osobista historia cichnie i przestajesz wysyłać do Pola gęste, lękowe zapytania, kosmiczny algorytm rekomendacji nagle traci jakiekolwiek parametry do personalizacji Twojego życia. Nie ma na czym zahaczyć kolejnej pętli karmy. Pamięć podręczna zostaje wyczyszczona. Spersonalizowany feed znika, a ekran nareszcie ogłasza absolutną, wolną od determinizmu ciszę.
Komentarze
Pokaż komentarze (3)