Przemijanie

Więc jestem.

Potomek bogów, Kopernika i Kowalskiego.

Wciąż żyję,

gonię za czymś, wciąż pytam dlaczego?

 

Żegluję szybko po oceanie życia

raz z falą a raz pod falę.

Czasami jestem głuchy na wichrów wycia

 cichy szept jako dzwony chwalę

 

Przenoszę góry w odwiecznej udręce

i sypię kurhany swym marzeniom.

Odczytuję przyszłość z linii na ręce

choć  wiedza  i pewność nic nie zmienią

 

    Buduję swe życie na bańce mydlanej

    wierząc, ze będzie trwało wiecznie.

    Marzę o przyszłości wielkiej i świetlanej

    i mieć muszę wszystko. Koniecznie

 

 Chociaż  jesień życia przedsionkiem Hadesu

 jeszcze radość  i bóle liczę.

 Zasypiając wiem, żem niedaleko kresu,

 zapominam o tym o świcie

 

Więc jestem.

Prochem zamkniętym w ścianach glinianego garnka.

Więc byłem.

Jeszcze wczoraj. Nie doczekałem poranku