W swej wczorajszej salonowej polemice z Igorem Janke Tomasz Terlikowski polemizuje z tezą o nieodwracalnym charakterze proaborcyjnego trendu w Europie. I ma w tej kwestii rację, gdyż pod warstwą bieżących sporów o prawny status aborcji toczą się procesy mogące w przyszłości całkowicie odmienić wspomniany powyżej proaborcyjny trend.
Jakkolwiek zwolennicy dopuszczalności przerywania ciąży uważają siebie za przedstawicieli obozu postępu, to jednak prawdziwy postęp – nie ten z sennych marzeń Magdaleny Środy – pcha sprawy w zupełnie innym kierunku i czyni postawę akceptacji dla aborcji coraz bardziej anachroniczną. Chodzi mi tutaj o szybki rozwój technologii medycznej dający możliwość zajrzenia coraz głębiej do prenatalnego okresu życia, co skutkuje przesuwaniem się w świadomości ludzi wyznaczanej kiedyś przez narodziny naturalnej granicy człowieczeństwa głęboko wstecz okresu prenatalnego. Wprawdzie intuicja człowieczeństwa płodu towarzyszyła ludziom od zawsze, ale co innego przeczuwać, a co innego zobaczyć. Jest dziś normą, że rodzice mogą obserwować swoje nienarodzone dzieci na monitorach USG, a dziatwa ma w swoich albumach fotki będące efektem tego rodzaju obserwacji. Te coraz bardziej masowe doświadczenia nie przekładają się co prawda jeszcze generalnie na jakieś bardziej zdecydowane zbiorowe odruchy, ale z biegiem czasu schizofreniczny rozkrok pomiędzy akceptacją dla zjawiska aborcji a coraz bardziej namacalnym doświadczeniem człowieczeństwa ludzkiego płodu może się się dla społeczeństw stawać coraz bardziej dotkliwy, co zaowocuje być może jakimś generalnym przewartściowaniem stosunku do aborcji. Precedensy są – choćby sprawa segregacji rasowej. Są też już pierwsze symtpomy, jak np. wysoki poziom nieakceptacji dla aborcji wśród młodych ludzi.
Perspektywy nie są więc wcale złe, choć siły starego porządku, tkwiące mentalnie w epoce przed-ultrasonograficznej, trzymają się mocno i łatwo pola nie oddadzą.
Komentarze
Pokaż komentarze