W opublikowanej dziś pierwszej części wywiadu z Jarosławem Kaczyńskim zaintrygowało mnie szczególnie jedno pytanie. Pytanie, po pierwsze, niejako nawiązujące do moich politycznych przekonań, po drugie, mające związek również z grupą zawodową, z którą bez wątpienia będę związana w przyszłości.
Mam na myśli, rzecz jasna, pytanie, którego autorem jest Chevalier i które, jak wcześniej wspomniałam, nawiązuje do lewicowej wizji publicznej i absolutnie bezpłatnej służby zdrowia. Przyznam szczerze, chciałabym zobaczyć odpowiedzi wszystkich kandydatów na Prezydenta RP właśnie na to pytanie, bo służba zdrowia jest jednym z bardziej palących problemów w naszym kraju. Co więcej, podejrzewam, że zwyczajnego Kowalskiego z równie zwyczajnej polskiej mieścinki niespecjalnie interesuje to, czy Jarosław chce zbudować Patriotyczną Polskę Wielką i Solidarną (z całym szacunkiem dla tych Kowalskich, dla których te słowa są priorytetem, bo wiem, że na salonie znajdą się tacy), natomiast taki zwykły Kowalski nierzadko martwi się tym, że musi czekać 3 miesiące na wizytę u lekarza specjalisty, że musi płacić za rehabilitację, którą rok wcześniej mu refundowano, że siedzi godzinami w poczekalni czekając na konsultację z lekarzem rodzinnym etc etc. I właśnie z myślą o takim elektoracie Jarosław powinien odpowiedzieć na to pytanie merytorycznie, a nie rzucając pustymi sloganami, które może i jego wielkich fanów poruszają, mnie jakoś niezbyt.
Pytanie Chevaliera było konkretne i jednoznaczne, odpowiedź Jarosława natomiast trudno nazwać odpowiedzią. To urocze, fakt, że kandydat PiSu z czułością opowiada o tym, co zobaczył w publicznym szpitalu, o tym, że leczą się w nim zarówno bogaci, jak i biedni (to ci odkrycie!), i pewnie wszystko w tej odpowiedzi byłoby ok., gdyby nie to, że ów odpowiadający jest kandydatem na najwyższe stanowisko w naszym kraju! Z tych wylewnych refleksji wcale nie wynika, że Jarosław stanowczo sprzeciwia się komercjalizacji służby zdrowia (co jest dla mnie osobiście istotne), widzę natomiast sugestię o „porozumieniu”, co zamiast mnie uspokajać, wręcz niepokoi, bo daje mi do zrozumienia, że Jarosław zgadza się na ustępstwa w tej dziedzinie, czyli zgadza się na kolejne rozwarstwienia społeczeństwa na tych, których stać na leczenie w prywatnym i drogim szpitalu oraz na tych, którzy leczą się w zwykłych publicznych placówkach służby zdrowia (oczywiście to „leczą” w grubym cudzysłowie, bo wszyscy wiemy, ile takie leczenie trwa i jak wiele nerwów kosztuje).
I zupełnie nie rozumiem, dlaczego Jarosław tak bardzo chwali się tym, że za jego rządów obniżono podatki. Szkoda, że nie wspomina o fakcie, iż obniżono podatki m.in. tym NAJBOGATSZYM (pamiętajmy o tym, że w biednych uderzają najbardziej VAT czy akcyzy, a nie obniżanie skali podatkowej, które nota bene i tak ich nie obejmuje) którzy stanowią niewielki procent naszego społeczeństwa (bo ilu Polaków podlegało pod 40% próg podatkowy? 2-3%?). Dlaczego więc Jarosław Kaczyński nie chwali się, że jest kandydatem wąskiej grupy Polaków? I przy okazji mam gdzieś to, że dochody w tamtym roku i tak wzrosły, bo w tym roku mogą już nie wzrosnąć, a coroczne obcinanie refundacji przeróżnych zabiegów medycznych niewątpliwie ma miejsce bez względu na ten rzekomy wzrost (dlaczego, panie Jarosławie?).
Ta krótka „odpowiedź” utwierdziła mnie tylko w przekonaniu, że teorie, jakoby Kaczyński był jednym z tych PiSowych lewicujących, są tylko mrzonkami. A miałam nadzieję, szczególnie gorącą nadzieję, kiedy porównywałam go z Komorowskim, bo w tym porównaniu wypadał o niebo lepiej. Jak widać, to była tylko złudna nadzieja naiwnego dzieciaka. Jarosław Kaczyński ma, najnormalniej w świecie, liberalne poglądy gospodarcze (bo nikt o mniej lub bardziej lewicowych poglądach nie chwali obniżania podatków najbogatszym).
Z tego miejsca serdeczne dzięki dla Chevaliera, którego pytanie rozwiało wszelakie wątpliwości.
Komentarze
Pokaż komentarze (97)