0 obserwujących
85 notek
91k odsłon
132 odsłony

Anatolij Golicyn. Rozdział 23. Dowody kompleksowej koordynacji d

Wykop Skomentuj3

Koordynacja wewnątrz Bloku
Wskrzeszenie po roku 1958 jawnego centralnego ciała, analogicznego do Kominternu lub Kominformu, którego zadaniem byłaby koordynacja Bloku Komunistycznego i ruchów komunistycznych, byłoby sprzeczne z dalekosiężną polityką i jej strategią. Jednakże istnieje znacząca wewnętrzna, a także otwarta informacja o wzmocnieniu, od roku 1959 koordynującej machiny Bloku. Zostało już opisane ustanowienie w 1959 roku tajnego centrum koordynującego dla służb wywiadu i bezpieczeństwa Bloku. Dodatkowo, jak Chruszczow stwierdził w październiku 1961, stało się „praktyką organizowanie okresowych wymian poglądów wśród przywódców partii i rządów, na temat głównych problemów gospodarczych i politycznych. Agencje kolektywne państw socjalistycznych – Układ Warszawski i Rada Wzajemnej Pomocy Gospodarczej – stały się silniejsze.1

Mniej więcej w tym czasie aktywowany został Komitet Konsultacji Po-litycznych przy Układzie Warszawskim. W roku 1969 powołano komitet ministrów obrony, a w roku 1976 dodano komitet ministrów spraw zagranicznych. Już w roku 1963 przy RWPG ustanowiono Stały Komitet Wykonawczy, na szczeblu wicepremierów.
Niemniej ważny od takiej ponadnarodowej i ponadrządowej machiny jest szeroki zasięg wielostronnych i dwustronnych form kontaktów [pisane w 1984 r.], na różnym poziomie, pomiędzy przywódcami partii krajów Bloku komunistycznego i spoza Bloku, a między ich aparatem partyjnym. Systematyczna lektura oficjalnych źródeł komunistycznych, zwłaszcza Wielkiej Encyklopedii Sowieckiej, ukazuje zakres i skalę kontaktów rządowych i partyjnych. Wszystkie one dostarczały komunistycznym przywódcom i ich ekspertom od różnych dziedzin, okazji do wymiany informacji, opinii, oraz sprawozdań na temat ich doświadczeń we wdrażaniu strategii i polityki, były miejscem dyskutowania i postanawiania o nowych inicjatywach i metodach. Prawdopodobieństwo, że oprócz tych potwierdzonych form kontaktu istnieje dodatkowe, bardziej nadrzędne centrum koordynujące tajną politykę Bloku, jest omówione poniżej.

Przed analizą podstawowych, otwartych form koordynacji, należy zwrócić uwagę na główny aspekt, przedstawiony w Encyklopedii, odnośnie różnych form kontaktu. Według tego źródła XXII Zjazd KPZR, w październiku 1961, ustalił „najbardziej właściwe formy kontaktu pomiędzy partiami w obecnych warunkach”.2 Czou En-lai był obecny na tym zjeździe. Jeśli ostentacyjne opuszczenie przez niego sali obrad jest rozumiane jako gest ze scenariusza operacji dezinformacji, to nasuwa się wniosek, że Chińczycy partycypowali w określaniu, jaką formę przybrać powinny przyszłe kontakty pomiędzy partiami. Pod datą kolejnego roku, w Wielkiej Encyklopedii czytamy stwierdzenie, że w „nowoczesnych warunkach współpraca partii komunistycznych znajduje wyrażenie w dwustronnych i wielostronnych kontaktach (...) na spotkaniach pomiędzy przywódcami partii i w uczestniczeniu delegacji partii komunistycznych w pracy zjazdów partyjnych”.3 Tak wyrażone w Encyklopedii uznanie dwu-stronnych form kontaktu, jak i obecności na zjazdach, są znaczące z tego względu, że uzasadnia to kontynuowanie przez Chińczyków dwustronnych kontaktów z Sowietami i innymi członkami Bloku, po wycofaniu się Chin z wielostronnych organizacji Bloku. Ponadto w Encyklopedii jest położony nacisk na znaczenie konferencji dla „wypracowywania uzgodnień, dotyczących wspólnych akcji wdrażania głównej linii polityki. Wyrażenie „wspólna linia polityki” jest w Encyklopedii tak samo często używane, jak inne określenia, dotyczące wspólnej, dalekosiężnej polityki.  

Spotkania  na szczycie
W maju 1958 zorganizowano w Moskwie pierwsze w serii spotkań na szczycie pierwszych sekretarzy partii krajów Bloku, oraz szefów rządów Bloku, poświęcone integracji gospodarczej europejskich krajów komunistycznych. Spotkania na szczycie, poświęcone temu samemu tematowi odbyły się w latach: 1961, 1962, i 1963, zorganizowane zostały pod auspicjami RWPG. Moskiewskie spotkanie na szczycie w sierpniu 1961 r., na którym omawiano zawarcie niemieckiego traktatu, miało charakter spotkania Politycznego Komitetu Doradczego Układu Warszawskiego. W konsekwencji stało się to praktyką normalną, chociaż nieprzestrzeganą sztywno, że spotkania robocze tego Politycznego Komitetu Doradczego UW organizowano na szczeblu pierwszych sekretarzy, lub bardzo blisko tego poziomu. Na przykład, w delegacji sowieckiej na spotkaniu Komitetu w styczniu 1965 znaleźli się: Breżniew, Kosygin, Gromyko, Malinowski i Andropow. Omawiano kwestie bezpieczeństwa w Europie, oraz dyskutowano nad zwołaniem europejskiej konferencji do spraw bezpieczeństwa i światowej konferencji do spraw rozbrojenia.4

Wykop Skomentuj3
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale