Migracje

Polska emigracja jest, hmm, specyficzna. Mimo patriotycznego mitu tak naprawdę niemal zawsze była ekonomiczna. Oczywiście zawirowania polityczne ostatnich stu lat miały wpływ na fale migracyjne, ale nie ma co ukrywać - to bieda była głównym motywem. Wyjątkiem są tu lata 39-45.

Rzecz w tym, że wyjazd za granicę z reguły był (jest?) związany z decyzją o pozostaniu na stałe i szybką asymilicją. Za wszelką cenę. Choćby oznaczać to miało całkowite odcięcie się od Polski. Bycie Polakiem na emigracji to wstyd. I także dlatego osoby polskiego pochodzenia są słabo związane ze starą ojczyzną. Rzadko kiedy organizują się w związki, stowarzyszenia, kluby itd.

Nieźle to obrazuje absurdalne na pozór spostrzeżenie. Słyszeliście o żydowskiej mafii w Stanach? A o włoskiej? Irlandzkich policjantach? Kubańskich mafiosach? Portorykańskich gangach? I polskich...

Teraz różnica jest taka, że teoretycznie jest dokąd wracać. Nie ma jednak pewności, czy nowa, unijna już, fala wychodźców będzie tego chciała. A na pewno niezbyt szybko, obawiam się. Państwo polskie im niczego nie ułatwia. Jeśli z najgłupszej roboty w Irlandii można po roku przywieźć równowartość rocznej średniej pensji (w Polsce), wcale nie żyjąc jak mnich, to człowiek się chwilę zastanowi: może lepiej zostać? I nie biegać po urzędach, nie dawać łapówek by dokumenty przypadkiem się nie zgubiły, nie dogadywać się z chłopcami z miasta. Urząd podatkowy też nie dobije domiarem.

Jakkolwiek dziwnie by to nie zabrzmiało, w Polsce już teraz brakuje rąk do pracy! Realna stopa bezrobocia wynosi pewnie mniej niż połowę oficjalnej, a niektóre zawody są wydrenowane do dna. Pojawiają się prognozy mówiące, że za kilkanaście lat czeka nas ostry demograficzny zjazd. I żadne becikowe go nie zahamuje.

Oznacza to, że wkrótce będziemy - legalnie - importować siłę roboczą na masową skalę. Pierwsze oznaki tego procesu można obserwować w rolnictwie i (bodaj) lecznictwie Odpowiednie ministerstwa postulowały sprowadzenie kontyngentów specjalistów. Lepper ściągnął ukraińskich rolników. Już niedługo będzie to codzienność. I prędzej czy później strzyżeniem trawników zajmą się ludzie innej rasy i religii.

Warto się przygotowywać do tego już dziś. By nie powtórzyć błędów naszych sąsiadów. I nie czekać aż problem się wyklaruje, a następnie sam rozwiąże. Warto jasno określić warunki, przywileje i - przede wszystkim! - obowiązki przybyszy. Pomyśleć nad programami asymilacyjnymi. Szok kulturowy czeka nie tylko imigrantów, pewnie także i nas. Cena globalizacji. I przynależności do bogatej Północy.

[Początkowo miał to komentarz w blogu Starego Wiarusa, ale... urósł]