Miałem sen

Dziwny sen.

Chyba niedaleka przyszłość. Nie wiem kto jest prezydentem Polski, ale Michnik wrócił. Do polityki. Zasiada w ławach rządowych. Nie wiem w jakiej roli. Agora kilka lat wcześniej zbankrutowała , więc musiał znaleźć nowy sposób na życie. Siwizna prószy mu skronie. Gazetę Wyborczą za grosze przejęła grupa byłych niezależnych dziennikarzy z Rzepy, którzy w 2008 odeszli z redakcji. Na znak protestu przeciw mianowaniu Kuby Wojewódzkiego naczelnym. Tak wybrał nowy właściciel, a doświadczeni redaktorzy nie wierzyli w jego kompetencję - choć z niejednego pieca jadł, nie jest politykiem z natury. Słusznie - dziś Rzepa sprzedaje się w milionie egzemplarzy i na jej gościnnych łamach pisują Stasiński z Pytlakowskim. Za dział śledczy odpowiada Czuchnowski. Do każdego numeru jest dodawana płyta za 0.99 euro. W tym czasie GW jest budowana od nowa przez Jarosława Kaczyńskiego - odszedł z polityki by wreszcie poczuć prawdziwą pełnię władzy, jako jedyny polski nadredaktor. W TVN 24 lecą spoty: "Solidarność nasza mać! Czytaj prawdziwą Wyborczą."

Teraz serio. Uwielbiam Adama M. W każdej formie, w końcu imiennik i też się jąkający. Ale najbardziej lubię go w roli króla kontrrzeczywistości. Tak potrzebnego jego przeciwnikom. Czarnego charakteru uwielbianego przez kombatantów roku 92 lub 2003 (duuuużo rzadziej 80 czy choćby 89) - jak inaczej tłumaczyliby swoje klęski i niespełnione ambicje?

Tak to się układa, że nieustanna walka z Michnikiem kończy się wzrostem sprzedaży GW (no dobrze, jestem skłonny uznać, że jest to spowodowane zamianą szanowanej niegdyś gazety w katalog sprzedaży wysyłkowej), a polowanie na Czerwonego Smoka debatą z Kwaśniewskim. Fenomen czy fatalizm? A może zwyczajna potrzeba? W końcu co jak co, najłatwiej się zdefiniować mając przeciwnika. Im groźniejszy, tym lepszy.

Tyle, że ja mam dosyć. I powtórzę jeszcze raz - dopóki miejsce na scenie politycznej będzie definiowane przez stosunek do komuny, nie ruszymy z - nomen omen - miejsca. Będziemy tkwić w bagnie - głównie osobistych - rozliczeń. Niestety, to kwestia raczej kilku pokoleń niż lat. Taki podział opłaca się wszystkim, a najbardziej prawicy, tej werbalnie radykalnej. PZPR może trwać... I mógłbym wszystko łyknąć, gdyby nie pokłady hipokryzji kierujące prawym teatrem iluzji: nasz komuch, to dobry komuch. Nasz majątek przejęty na początku lat 90. to dobry majątek. Nasz tato sekretarz to dobry sekretarz. Nasze studia to dobre studia.

Cd pewnie n.