Wygrana Tuska nie była zaskoczeniem. Nie zaskoczyły też powyborcze wypowiedzi i medialne dyrdymały żołnierzy triumwiratu Michnik, Solorz, Walter (MSW). Sprowadzały się do stwierdzenia Millera, że 80 to więcej niż 20. Zaskoczyło ich milczenie peowców. Na to nie byli przygotowani. Odwołanie Millera nie sugeruje oczywistości, raczej ją ukrywa. Co to za oczywistość? Nie ta osiemdziesiąt do dwudziestu. Wiemy już, że PO nie zrealizowała swojego programu wyborczego. Sztandarowym potwierdzeniem tego jest to, że zamiast obniżki podatków mamy ich podwyższenie. Nie ma dróg i szybkich kolei ani wzrostu. I jedyne co rośnie, to długi na naszych barkach i konta oligarchii postsowieckiej. Osiemdziesiąt procent głosujących na Tuska z pięćdziesięciu procent biorących udział w wyborach przewodniczącego partii oznacza, że przewodniczącego poparło około 16 tysięcy szabel. Co to jest? To o wiele mniej niż zadeklarowanych kibiców Legii Warszawa. I tylko tyle w połowie drugiej kadencji niby pełnej sukcesów? Widać wyraźnie, czym jest niedojrzała demokracja w łapach knajackich polityków i oligarchów. Przewodniczący klubu oszukującego czterdzieści milionów ludzi (minus 16 tysięcy głosujących na niego) nie jest w niczym lepszy niż kibol Legii walący po pysku swoich jakże inaczej ukochanych, aczkolwiek leniwych piłkarzy, których usiłuje skłonić do pracy, bo jedyne czego chce, to być z nich dumny i kochać jak najmocniej. I to mało starannie ukrywa z uśmiechem Leszek Miller, były szturmowiec pezetper i samoobrony, a obecnie eseldowiec oferujący swoje usługi peowcom. Nic dziwnego, że on i paru innych od obiecanek wspierają się. Nieźle na tym zarabiają. Nie tak dobrze jak postsowieckie partyjne oligarchie chińskie i rosyjskie. Majątek rodziny byłego lidera Wen Jiabao ocenia się na około 2,7 miliarda dolarów, a nowy chiński lidera Xi Jinping wyrusza na krucjatę przeciwko wartościom Zachodu(http://www.nytimes.com/2013/08/20/world/asia/chinas-new-leadership-takes-hard-line-in-secret-memo.html?pagewanted=all&_r=0).

W polskiej partyjnej postsowieckiej oligarchii dziejej się równie tajemniczo i jeszcze bardziej mafijnie. Więcej tu tajemniczych zgonów niż procesów, jak Bo Xilai czy Chodorkowskiego. A dzięki mediom nie muszą się tego nawet wstydzić, bo spora część Polaków im tego zadrości. Są oni ze swoimi kłamstwami zdecydowanie bardziej groźni niż kibole, od których zacząła się rewolucja w Egipcie, gdy na stadionach postanowili nabijać się z Mubaraka i jego przybocznych. Ośmielili innych. Twittery i Facebooki zrobiły też swoje, a resztę uczyniły inne demony. I tego boją się oni. Niezależnie od kraju i systemu. Jest to mechanizm bardziej uniwersalny, i bardziej wybuchowy niż się wydaje twardzielom od stabilizacji z III RP w rodzaju przylizanego Sienkiewicza. Dlatego Tusk walczy z kibicami.

Nic już nie jest w stanie okryć Tuskowej golizny. Próbuje Sienkiewicz. Nawet jak dogadają się z MSW, to co najwyżej odsuną na jakiś czas rewolucję. Ten sam mechanizm doprowadził do Sierpnia. Teraz może być znacznie groźniej. Dlatego koniecznie trzeba wywalczyć ustawę, która takich ludzi i ich organizacje będzie z polityki usuwała na zawsze, bez tego będą nas robić w konia nieustannie i z wielką przyjemnością, bo i czemu nie, gdy tak łatwo da się frajerów doić i do tego zagranica przyklaśnie i coś tam dorzuci, co przecież w dziejach Polski stanowi wątek dobrze przerobionej prowincjonalnej ścieżki awansu.

Na kłopoty Kaczyński i Korwin, ani prawicowe partyjne pączkowania nie wystarczą. Warto nawet twardo walczyć o ustawę o partiach politycznych zawierającą karę wykluczenia z polityki za niedotrzymanie programu wyborczego. Nie mamy innego wyboru. Później już tylko pozostaną nam walczące z sobą watahy jak w Egipcie lub Syrii, na które okiem łaskawym spoglądać będzie Putin z Łukaszenką.