Grecka klasa polityczna zatwierdziła plan naprawy finansów. Nie wiadomo tylko, czy uda im się go zrealizować. Premier Tsipras nie wierzy, ale będzie lojalnie realizował zalecenia UE. Nie wiadomo czy lepsze to, niż chaos okresu przejścia na drachmę. Varoufakis twierdzi, że dałoby się to szybko zrobić.
Grecy są nadal w Europie, więc młodzi będą mogli ruszyć w świat, tam pracować, płacić podatki i żyć poza Grecją. W Grecji pozostaną emigranci, ludzie starsi i wojskowo-policyjny dozór realizacji umowy z UE. Będzie to terytorium upadłe z iluzją państwowości. Tsipras podpisując umowę z UE na jej warunkach zapewnił poprzednim ekipom nietykalność i brak rozliczeń za politykę zadłużania, która doprowadziła kraj do bankructwa. W USA upadają całe stany. Podobnie będzie w Europie. Jest się gdzie przemieszczać. A jak dojdzie do tego Rosja, to miejsca będzie pod dostatkiem. Jest to jedna z okoliczności, która pozwala UE realizować politykę scalania europejskiej państwowości w tempie naturalnej niegwałtownej ewolucji.
Zdecydowane i ostre rozliczenia byłyby przykładem dla polityków innych krajów europejskich. A tak Tsipras uznał legalność długów, ale przede wszystkim usprawiedliwia w ten sposób greckich polityków czyniących do spółki z wielkimi bankami i brukselską biurokracją rzeczy szkodliwe, a w gruncie rzeczy realizujących politykę podbojów, scalających Europę poprzez zadłużanie. Jawnie o tym mówi Schauble dla Welt am Sontag. Niemiecki minfin twierdzi również, że nie będzie żadnego cięcia zadłużenia. Czy nie trzeba byłoby już krzyknąć „kończcie Waście, wstydu oszczędźcie”.
Za ten rodzaj podbojów płacą najbiedniejsze kraje. Obywatele tych krajów poddani medialnym lobotomiom stanowią tylko rodzaj siły roboczej przemieszczającej się w poszukiwaniu straconego czasu. Lepsze to niż wojna i okupacja. Rozciągnie się to na lata i wcale nie jest powiedziane, że mniej będzie ofiar. Grecja się przestraszyła. Może zwykli obywatele jeszcze nie, ale politycy tak. Czy Tsipras upozorował przed wyborcami swój gniew na UE i wygrał wybory, czy też gniewnie się przestraszył, bo w trakcie negocjacji brutalnie naciskano na niego?
Cywilizacja Zachodnia uważa się za nosiciela wolności, wolność miała ją stworzyć. W czasach starożytnego Egiptu i Bliskiego Wschodu nie funkcjonowało słowo „wolność”. A sumeryjskie „ama-gi” oznaczało wolność gwarantowaną przez potężnego władcę. Grecy walczyli o wolność z perskim absolutyzmem, ale i między sobą walczyły Ateny ze Spartą o dominację. Zarówno w Atenach jak i Sparcie niewolnicy byli wolni do służenia swoim panom, ale w Atenach za długi Ateńczyk mógł stracić swoją wolność.
Długi uzależniające to nic nowego. W 594 p.n.e. Solon zniósł długi rolników zmagających się z naturalnymi cyklami wzrostów i upadków i popadających w niewolę za długi. Reformy Solona nie zadowalały wielu i ustanowiono dyktaturę Pizystrata(dynastia Pizystratydów - on oraz jego synowie, Hipparchos i Hippiasz rządzili parę lat). Pizystrat przejął władzę po Solonie. Pizystrat upozorował zamachu na siebie. Rzekomo raniony, zaapelował o przyznanie mu gwardii przybocznej. Po tym, zdobycie władzy poszło mu już bezproblemowo. Popierał rozwój rzemiosła i handlu. Był przywódcą stronnictwa małorolnych górali. Zabrał arystokratom ziemię i oddał rolnikom. Dla polepszenia sytuacji rolników wprowadził pożyczki państwowe, ulgi podatkowe, ustanowił także sędziów gminnych, którzy objeżdżali dany region, aby mieszkańcy Attyki nie tracili czasu na podróż do miasta. Dążąc do centralizacji państwowej, wprowadził podatek dochodowy (wynoszący dwudziestą część plonów) i stałą armię.
Długi i niesprawiedliwe podziały ziemi były też powodem wielu niepokojów w Rzymie. Grakchus chciał przeprowadzić reformę, ale jak zwykle się nie udało.
Chrześcijanie cenili porządek boski oddając cesarzowi co cesarskie, gdyż królowie z łaski bożej powoływani, mieli chronić swych poddanych. Jednakże jako śmiertelnicy nie zawsze czynili dobrze. Potrzebne były długie zmagania. Bunty chłopskie, Reformacja, Kontrreformacja, rewolucje mieszczańskie, rewolucje obywatelskie, robotnicze, aż skończyło się na towarzyszach przedzierżgniętych w bogaczy oligarchicznie przepoconych. A ile to, bracia i siostry, dusz kosztowało?
No, ale za długi w niewolę już nie popadniesz. A jak nawet, to dorzucą ci jakieś rozrywki po pracy, abyś zębami zgrzytając nie czynił sobie krzywdy.
Przed nami jeszcze parę takich krajów z których ulotnić trzeba parę rzeczy. Należy do nich Polska. Czy Paweł Kukiz będąc w sytuacji Tsiprasa przyjąłby warunki podyktowane przez UE?
Komentarze
Pokaż komentarze